Een openbaring!

Op foto’s staan, dat is meestal niet de lievelingsbezigheid van auteurs, om het zacht uit te drukken. Toch mocht ik een portret maken, dus heb ik voor de korte pijn gekozen, en vlug-vlug twee foto’s geschoten. Persoonlijk ben ik wel tevreden, de mensen van Schamper vonden echter dat de onscherpe foto niet kon. Ik heb opzettelijk een onscherpe foto gemaakt, omdat ik vind dat dit geen enkele afbreuk doet aan het portret. Zeker niet bij een auteur als Peter Verhelst waarbij de relatie tussen schrijver - boek - publiek wat wazig is. En volgens mij zouden er op boekflappen, en naast columns meer troebele foto’s moeten staan. Ik heb mijn schrijvers liefst wat mysterieus. Want het beeld op het boek doet meestal afbreuk aan het beeld in mijn hoofd. Wat vinden jullie?

het - bijzonder interessante - interview kun je vanaf morgen (woensdag)  zaterdag lezen op www.schamper.be of in de betere Universiteit! De volledige foto’s op Flickr.

Het was ook de ideale omgeving om even met panoramafoto’s te gaan experimenteren (klik hier om naar Flickr te gaan, daar kan je ze on-ge-lo-fe-lijk groot bekijken!)
> panorama vanop ons balkon: (klik op afbeelding)

> panorama vanop de gletsjer: (klik op afbeelding):

> stoere bende - zelfs halve geesten! - (klik op afbeelding):

en slideshow: http://www.flickr.com/photos/pietermorlion/sets/72157623187968889/show/
 
 

mysterie.
Er was  eens een

voorRuit.

(met ruitenwissers en zo)

1. En onder die ruitenwissers plooien zich ’s ochtends

                        BOODSCHAPPEN

Nu is de vraag van zeven mijlslaarzen >>

Is het een man?

Is hij blond?

Draagt hij alleen ’s avonds een bril?

Heeft hij absoluut geen baard?

is het

ANDY? 

 
Ik ben er klaar voor.

 
twee jaar geleden was het laatste wat uit mijn tikmachine rolde

 
“Ik vertrek. Het wordt tijd om herinneringen op te bergen en nieuwe albums open te slaan, lijkt me. Of om te knuffelen. Ik wandel naar huis, sta versteld van veel dingen. Maak thee. En schrijf een verhaal over iemand die op café gaat. Want dat is nu eenmaal wat mensen doen, op café gaan.”

 
Het heeft zeeën van tijd gekost om herinneringen op te bergen. Eeuwen vluchtig gestaar naar verre einders. Bananendozen vol eindeloos getrappel naar verre plaatsen. Om uiteindelijk terug in de schaduw van de boekentoren het anker uit te werpen.

 
Maar ik ben er klaar voor.

 
Om nieuwe albums open te slaan. Want het is waarschijnlijk waar wat alle schouderkloppende wijzen je vertellen bij het begin van een nieuwe oceaan. The best is yet to come. Het geluk zit ‘m in de kleine dingen. Schoonheid zit vanbinnen.

 

 
Ik ben er klaar voor.

 
Het is tijd om neer te strijken. Om neer te liggen bij dé wereld, een wereld die véél meer lijkt te zijn dan de zeepbel waarin de schoolbanken gestapeld staan. Tijd om de bergschoenen op te bergen. Niet definitief. Maar ze koesteren, en doseren, zodat ze een levenlang meegaan.

 
Zeven jaar geleden schreef ik niemand - of misschien, schreef ik mij -

 
“(..) aan menigéén die, geplaagd door exotische fantasieën,
op zoek naar zichzelf geen ander vond

 
(..) aan mezelf

 
(..) Het ritme van het leven is niet het ritme van het hart.”

 
Maar zeven jaar later ben ik er klaar voor.

 
Het ritme van het leven hoeft de paukenslagen van passionele paringsdansen niet te volgen. Het ritme van het leven is niet het ritme van onafgebroken vlindernetterig dromen achterna jagen. Het ritme van het leven is niet het nachtenlange dreunen van elektronische mokerslagen en het hitsig verstrengelen van dampende lijven. Of zoals een goede vriend, exact zes jaar geleden schreef:

 
“(..) Of (zoals een goede vriend me ooit zei) wat als je merkt dat het ritme van het leven niet het ritme van het hart is? Elkeen moet dit voor zichzelf uitmaken, en ik weet het is hard, maar ooit zul je een beslissing moeten nemen.”

 
De kunst bestaat er niet in het hart kunstmatig op te jutten. De kunst bestaat erin het leven te laten komen zoals het komt, in stromen of met druppels.

 
Het leven begint vol jeugdig sentiment. Het leven begint met het enthousiast schoppen tegen de grenzen van je wereld. En te blijven schoppen.

 
Maar de Kunst bestaat erin op tijd te stoppen. Voor je uitgeput en moegeschopt bent. God te danken dat je met het schoppen geen onlijmbare brokken maakte. Want, in de wereld van vandaag, en die van gisteren, en die van morgen zijn al veel kinderen kapotgeschopt. En iedere moeder houdt minstens een kwarteeuw haar hart vast dat het hare houvast vindt, dat het in staat is de druppels te koesteren, voor het verdrinkt in de stromen.

 
Dankbaar zijn dus, dat je het zover geschopt hebt. En vrede nemen. Het veroverde gebied in albums plakken en je terugtrekken in een hoekje van je grenzeloos opengeschopte wereld. Want geluk zit in een klein hoekje. Een klein hoekje met zicht op de wereld.

 
Het komt erop aan het leven te omarmen. Verwonderd te zijn. Esdoorns te planten; de kleine dingen die het leven een extra dimensie, fantasie schenken. Je zware trekkersrugzak ruilen voor het kleine plastieken zakje van De Morgen dat het zo mooi verwoordt: “de rest zit in mijn hoofd”.

 
En zoals die vriend zei, ooit moet je een beslissing nemen.

 
Ik ben er klaar voor.

 
Ik ben klaar om nooit te moeten zeggen:

 
“Is dit nu later? Is dit nu later, als je groot bent? Een diploma vol met leugens waarop staat dat je volwassen bent? Zijn de meesten niet geworden wat ze toen niet wilden zijn? Mama, kan het licht aan op de gang?”

 
Je bent wie je bent. Je bent wie je wil zijn. Je bent wie je vrienden zijn.

 
         // IK BEN ER KLAAR VOOR.

Of hoe we hartelijk ontvangen werden. Gekke Deense dansgewoontes ontdekken. Iedereen swingt daar per twee. Om het even welke muziek door de speakers schalt. Hoe we door deze gezellige stad huppelden. Zicht op zee. Sleënde kindertjes. Kerstmarkt! Supermarkten met roltrappen-voor-winkelkarretjes.

 
Of hoe we een wafelenbak organiseerden. Hoe dat plots een feest werd. Hoe we de nacht invlogen en de Deense dansgewoontes onder de knie kregen. Hoe we met beknotte geest en zintuigen opstonden, het donkergrijze huis weer wit schrobden. Hoe we met 4+1 wiwiwawa de terugtocht aanvatten.
 
Of hoe we terechtkwamen in een ondergesneeuwd bos, ergens op een heuvel. In een Duits natuurgebied. Hoe we de auto moesten achterlaten en te voet door de sneeuw knisperen. Avontuur, magie! Knibbel knabbel knuisje, wie knabbelt daar aan mijn huisje? Hoe we midden in de nacht worst met appelmoes maakten. Hoe we tevreden in slaap vielen in een sprookje.
 
Of hoe we wakker werden temidden van een sprookjespanorama. Hoe de zon ons gezind was. Hoe we over ontdooide snelwegen zweefden. Hoe we taartjes aten in Bad Essen. Bad food. Hoe het er overdag duust keer minder sprookjesachtig uitzag. Hoe we in een pietpeuterig Nederlands dorpje afstapten bij Jim, de legendarische Canadeese rocker die op Nederlands grondgebied aanspoelde. En Yvonne, de oma die veel te lief is voor deze wereld. Hoe we bijzonder welkom waren. Hoe Wiwiwawa voor het eerst in haar leven uiensoep at, ondanks huiveringen van afkeer. Hoe Rosie halverwege merkte dat er vlees in haar vegarische soep zat.
 
Of hoe we weer naar Zaventem reden, de auto stalden. Hoe we de trein namen. Hoe we de diabolo toeslag betaalden. Hoe we een uur vastzaten in Brussel Zuid om te kaarten. Hoe we uitgepeigerd waren. Maar hoe we toch een kleine excursie ondernamen naar Juliens gouden saté. Hoe we verwonderd waren dat Peter 22 bestellingen uit het hoofd kende. Hoe we bij Pieter en Mieke O. overnachtten in ruil voor rozen. Hoe we tevreden en voldaan opstonden en op jacht gingen naar ontbijt.
 
Of hoe we afscheid namen en weer een hoop mooie herinneringen konden koesteren.
 
Of hoe Rosie het allemaal beter kan beschrijven:
 
deel I

deel II

deel III

deel IV
  
 

(foto’s in volledige resolutie op flickr: http://www.flickr.com/photos/pietermorlion/sets/72157622822430483/)

~

Deze foto werd uiteindelijk gebruikt voor de uitnodiging: