Misschien ben ik te oud geworden om dit soort brieven te schrijven. Maar ik wou gewoon laten weten dat ik er klaar voor ben.
Ik ben er klaar voor.
twee jaar geleden was het laatste wat uit mijn tikmachine rolde
“Ik vertrek. Het wordt tijd om herinneringen op te bergen en nieuwe albums open te slaan, lijkt me. Of om te knuffelen. Ik wandel naar huis, sta versteld van veel dingen. Maak thee. En schrijf een verhaal over iemand die op café gaat. Want dat is nu eenmaal wat mensen doen, op café gaan.”
Het heeft zeeën van tijd gekost om herinneringen op te bergen. Eeuwen vluchtig gestaar naar verre einders. Bananendozen vol eindeloos getrappel naar verre plaatsen. Om uiteindelijk terug in de schaduw van de boekentoren het anker uit te werpen.
Maar ik ben er klaar voor.
Om nieuwe albums open te slaan. Want het is waarschijnlijk waar wat alle schouderkloppende wijzen je vertellen bij het begin van een nieuwe oceaan. The best is yet to come. Het geluk zit ‘m in de kleine dingen. Schoonheid zit vanbinnen.
Ik ben er klaar voor.
Het is tijd om neer te strijken. Om neer te liggen bij dé wereld, een wereld die véél meer lijkt te zijn dan de zeepbel waarin de schoolbanken gestapeld staan. Tijd om de bergschoenen op te bergen. Niet definitief. Maar ze koesteren, en doseren, zodat ze een levenlang meegaan.
Zeven jaar geleden schreef ik niemand - of misschien, schreef ik mij -
“(..) aan menigéén die, geplaagd door exotische fantasieën,
op zoek naar zichzelf geen ander vond
(..) aan mezelf
(..) Het ritme van het leven is niet het ritme van het hart.”
Maar zeven jaar later ben ik er klaar voor.
Het ritme van het leven hoeft de paukenslagen van passionele paringsdansen niet te volgen. Het ritme van het leven is niet het ritme van onafgebroken vlindernetterig dromen achterna jagen. Het ritme van het leven is niet het nachtenlange dreunen van elektronische mokerslagen en het hitsig verstrengelen van dampende lijven. Of zoals een goede vriend, exact zes jaar geleden schreef:
“(..) Of (zoals een goede vriend me ooit zei) wat als je merkt dat het ritme van het leven niet het ritme van het hart is? Elkeen moet dit voor zichzelf uitmaken, en ik weet het is hard, maar ooit zul je een beslissing moeten nemen.”
De kunst bestaat er niet in het hart kunstmatig op te jutten. De kunst bestaat erin het leven te laten komen zoals het komt, in stromen of met druppels.
Het leven begint vol jeugdig sentiment. Het leven begint met het enthousiast schoppen tegen de grenzen van je wereld. En te blijven schoppen.
Maar de Kunst bestaat erin op tijd te stoppen. Voor je uitgeput en moegeschopt bent. God te danken dat je met het schoppen geen onlijmbare brokken maakte. Want, in de wereld van vandaag, en die van gisteren, en die van morgen zijn al veel kinderen kapotgeschopt. En iedere moeder houdt minstens een kwarteeuw haar hart vast dat het hare houvast vindt, dat het in staat is de druppels te koesteren, voor het verdrinkt in de stromen.
Dankbaar zijn dus, dat je het zover geschopt hebt. En vrede nemen. Het veroverde gebied in albums plakken en je terugtrekken in een hoekje van je grenzeloos opengeschopte wereld. Want geluk zit in een klein hoekje. Een klein hoekje met zicht op de wereld.
Het komt erop aan het leven te omarmen. Verwonderd te zijn. Esdoorns te planten; de kleine dingen die het leven een extra dimensie, fantasie schenken. Je zware trekkersrugzak ruilen voor het kleine plastieken zakje van De Morgen dat het zo mooi verwoordt: “de rest zit in mijn hoofd”.
En zoals die vriend zei, ooit moet je een beslissing nemen.
Ik ben er klaar voor.
Ik ben klaar om nooit te moeten zeggen:
“Is dit nu later? Is dit nu later, als je groot bent? Een diploma vol met leugens waarop staat dat je volwassen bent? Zijn de meesten niet geworden wat ze toen niet wilden zijn? Mama, kan het licht aan op de gang?”
Je bent wie je bent. Je bent wie je wil zijn. Je bent wie je vrienden zijn.
// IK BEN ER KLAAR VOOR.