Ook op bergtoppen is het soms nogal wak ontwaken. De Master wordt opgengeklapt, en de parking begint al aardig vol te lopen met bewonderaars van de schoonheid van beton.
Ons trio strompelt uit de bestelwagen, trekt iets toonbaars aan, en wrijft zich de slaap uit de ogen. In de toiletten van het heiligdom wordt even met het hoofd onder de kraan gehangen, en onze vrienden zijn klaar om te aanschouwen. Er zijn zo van die dingen die een maandagochtend behoorlijk aangenaam kunnen maken. Een schitterend gebouw dat harmonieus opgaat in haar omgeving, bijvoorbeeld, gelegen op een heuveltop met panoramische zichten, overgoten met zon. En rustig rondkuieren. Even op een bankje neerzijgen in een intens heilige omgeving. Genieten.
Na de kennismaking met dit architectonisch stukje kunst wordt het rijdende hotel weer bemand. Er wordt een klein moment ingelast ter bewondering van de franse supermarkt. De picnic wordt genuttigd op een frans rioolputdeksel, en zelfs dat is poëtisch met een mooi stuk brie. De reis gaat verder, richting Bourg-En-Bresse. Stad der kippen. Stad der sappige, gespierde, knapperige kippen. Ruimschoots aanbeden door Korneel, liefhebber van sappige kippen. En terecht! In de omgeving van Bresse loopt een bijzonder smakelijk kippenras dat de vrije ruimte krijgt om rustig rond te dartelen. En dat is niet alleen positief voor de dieren. Op die manier ontwikkelen ze lekkere mals, maar stevig vlees, dat wegsmelt in de mond. Positief ook voor de gourmand dus.
De drie willen, als liefhebbers van de couleur locale, ui-te-raard zo’n bressekip tussen de tanden klemmen. De eerste taak bij aankomst is dan ook de jacht op een kippige Poulet. Vakkundig worden ze daarvoor bijgestaan door een goedgemutste Championslager. De uitgekozen kip wordt schoongebrand en opgesplitst teneinde goed garen op de barbecue te bespoedigen.
De zon heeft de hele dag ongenadig neergeschenen op de Franse snelwegen en onze drie helden. Wegens gebrek aan badkamerfaciliteiten wordt gezocht naar een zwembad ter verfrissing. De lokale zwemkommen zijn al gesloten, maar de inboorlingen verwijzen door naar een gigantisch meer aan de voet van een reeks bergen. De ondergaande zon daalt neer op de drijvende lichamen van onze avonturiers. En ze zagen dat het goed was.
Deze dag kon alvast niet meer stuk. Nu enkel nog een panoramische plek uitzoeken om de kip te roosteren. Vanuit het meer wijzen onze zigeuners naar de bergtoppen. “Daar hoort een witte Master met een blauwe T thuis!”. De daad wordt bij het woord gevoegd. De 125 paarden onder de motorkap brullen erop los als de witte Master bergwegen beklimt. Bergewegen die overgaan in bergpaden. Bergpaden die overgaan in héél nauwe bergpaden. De Master komt nogal vast te zitten na een vijfhonderdtal meter. 10 centimeter langs iedere kant scheiden het magische vehikel van bramen en andere stekelige flora. Er wordt geopteerd voor het keren bovenop een prille boomgaard. Na een halfuur intens geslip, gekeer en motorgeloei is de klus geklaard. De drie wensen zich bij deze te verontschuldigen tegenover de eigenaar van de prille boomgaard, die heden ten dage enkele exemplaren minder telt, en bij Transdeco, eigenaar van de Master.
Ook hier blijkt dat een optimale plaats vinden om de nacht door te brengen geen sinecure is. In ieder geval niet als je hoge eisen stelt aan horizontaliteit, groene omgeving en luchtkwaliteit. Na een goed uur verkennen, vinden onze vrienden een plaatsje op een heuvelrug. Inclusief barbecuehout, horizontaal grind en absoluut panoramisch overzicht over Bresse en omgeving. Korneel zet zijn beste beentje voor, en de gemarineerde kip vertrekt voor een exotische reis van enkele uren op gloeiende houtskool.
De nacht is reeds lang gevallen als de gevleugelde maaltijd genuttigd wordt. Het zou me sterk lijken mocht er ooit al een kip zo geadoreerd zijn in de recente geschiedenis van de mensheid. De heuvelbewoners sluiten ook deze avond af met een glas bier, een glas wijn, sterrengestaar en een weinig gefilosofeer. En ze zagen dat het goed was.