[KieKjeS - pieter morlion]

De Kostercontest

Even enkele foto’s van een tijdje geleden.

Stel je voor. Je bent koster in het wereldse Lichtervelde. Eveneens van het mondaine Wijnendale. Je gaat in een lokaal Lichtervelds café nog een pintje drinken alvorens de mis te moeten spelen. Nietsvermoedend kom je met twee vrienden binnen. Het is een rustige zaterdagmiddag in februari. Maar er klopt iets niet. In je stamcafé zit een troep losgeslagen jongemannen. De meesten zitten aan een enkele tafeltjes achteraan zware bieren naar binnen te werken. ’s Middags. Eén van hen, met lelijke adidaspet en belachelijk maskertje loopt met een speelgoedsynthesizer rond in het café en speelt deuntjes op verzoek van de klanten. Hij ziet er alvast niet zo nuchter, en behoorlijk marginaal uit. Lollige boel wel zo.

Enfin, je komt binnen. Meteen schreeuwt de waardin: “Aha! Daar hebben we de koster van Lichtervelde sie”. De bende jongelingen wordt enthousiast. “Kijk eens aan, twee kosters in één café, en dat in deze kosterarme tijden!”. Je begrijpt er uiteraard niks van. Twee kosters? Uit de enthousiaste gebaren en wat kreten blijkt dat de marginaal met het keyboard ook “koster” is. Twijfelachtig. Minder twijfelachtig is dat het zijn vrijgezellenavond (dag) is. Je glimlacht eens. Dan begint de massa streekbierconsumerende vrijgezellenvierders te scanderen. Eerst een enkeling, zachtjes, en dan steeds harder. “Kostercontest”. “Kostercontest”. “Kostercontest!”. “Kostercontest!”. KOSTERCONTEST!”.

De groepsdruk wordt nogal hoog. Je wordt naar een tafeltje geleid. De mannen komen rond je staan, de petman gaat naast je aan tafel zitten met zijn keyboardje voor zich. Eén van de omstaanders vindt vlug de spelregels uit voor deze pasverzonnen muzikale “battle”. De kijklustigen zullen liederen noemen, en elk moet er om de beurt één spelen. De “koster” die het er het beste vanaf brengt, wint. Je kijkt de ander in zijn glazige ogen met een twijfelachtige, maar licht triomfantelijke blik. Dit kinderkeyboardje heeft smalle toetsen, en je speelt niet op zo’n dingen, maar de kans dat de ander ooit een piano van dichtbij gezien heeft, is redelijk klein. Triomf wacht.

Jij mag beginnen, uit sportitiviteit. Het keyboard wordt onder je neus geschoven, en men noemt een Vlaamse Schlager. Mallebabbe of zo. Je denkt even na, probeert wat, en begint te spelen. Best wel ok. Een klein applaus volgt. Dan wordt de ander enthousiast aangemoedigd. Hij moet ook iets Nederlandstalig uit de toetsen persen. Ondanks zijn toestand en zijn voorkomen gaat het héél erg vlot. En hij is blijkbaar wél gewend om op het onding te spelen. Namen van nummers worden geroepen. Van Milc Inc, over kerkliederen, tot klassiek. De “koster” blijkt écht de koster van Torhout te zijn. Je komt nog enkele keren even aan de beurt, maar moet overduidelijk de duimen leggen voor de virtuoos-marginaal ogende voorlopige vrijgezel. Je krijgt toch een pint, uit sportiviteit. De leukste dingen komen voort uit wat marginaliteit, alcohol, en veel improvisatie. Alle ingrediënten kunnen ook evenredig opgedreven worden :-)