[KieKjeS - pieter morlion]

Posterasmusiale depressie.

ik ging op café. Dat is wat mensen doen, op café gaan.

In een hoekje plaatste ik mezelf, op een houten stoel. Ik hou van houten stoelen, niet dat ze gemakkelijk zitten. Ze hebben een ziel. Mijmerend over de ziel en de zin van de dingen staarde ik door het raam. Naar buiten. Dat is wat mensen doen. Door ramen staren, naar buiten.

Mensen lopen door de straat, sommigen met ziel, sommigen met zin, sommigen zonder. Zinloos wandelen ze voorbij. Van velen zou ik meteen kunnen houden. Als dit een andere wereld was, en mensen zomaar zouden kunnen houden, houden van, dan stond ik op van mijn stoel. Dan ging ik naar buiten. Dan zei ik “Juffrouw, ik hou van u”. Ik heb de neiging veeleer vrouwen te verkiezen om van te houden. Zij zou zeggen “Dank u”. Ik zou vragen “Juffrouw, mag ik u een knuffel schenken ?”. Zij zou zeggen “Uiteraard”. We zouden elkaar kortstondig omhelzen. Ik zou haar bedanken, dat deed deugd. Ze zou haar weg met zin verder zetten. Even aarzelen. Een blik achterom werpen. Met glanzende ogen. En ik zou vanaf de verkeerde kant door het raam naar mijn stoel kijken, er weer op gaan zitten, en gelukzalig door ramen staren, naar buiten.

Mijmerend bestudeerde ik de uitgeademde lucht die tegen de glasplaat plakt. Ze vertroebelt het raam, en mijn zicht op houden van. Er moest iets geschreven worden. Op aangedampte ruiten moeten warme vingers woorden schrijven. Ik dacht, maar vond niets dat de moeite was vereeuwigd te worden. Voor even. Ik zette een punt. En nog één. En nog één. Eigenaardig dat punt “einde” betekent. En dubbel punt “hier volgt iets”. En als je ze naast elkaar zet, wie weet, dubbel einde. Drie punten zijn geen einde meer. Drie punten zijn oneindigheid. “Raar”. Dat schreef ik er onder.

Mijn gedachtengangen worden verstoord door een handvol studenten dat het café binnenwandelt. Een meisje met een strik in haar haar. Een ander met een ballon om haar middel gebonden. Een derde meisje met glanzende ogen. Een jongen met een blik alsof hij de wereld gaat veroveren. Een jongen met sigaret in de mond, die vragend rond zich kijkt. Ze maken veel lawaai, maar toch denk ik dat ik direct van ze hou. Aan de andere kant van het raam zou ik ze knuffelen.

Ze voelen zich thuis, maar niet helemaal. Schuifelend gaan ze op houten stoelen zitten, praten heen en weer. Blijkbaar zijn ze samen op reis geweest. Was het mooi, maar helaas gedaan. Herinneringen worden opgehaald, gekoesterd, en weer opgeborgen. De jongen haalt een sigaret boven, geeft de meisjes er ook één. Het meisje met de glans in haar ogen mijmert. “Kan een reis je leven veranderen ? Ik kan me mijn leven, niet door deze reis veranderd moeilijk voorstellen”. De anderen zuchten, kijken dromerig voor zich uit. Met wat van mijn verbeelding zie ik houten stoelen in afgelegen landen, uitgestrekte landschappen, leuke mensen en euforische feesten in hun verbeelding verschijnen.

De jongen vraagt me vuur. Ik stop met voor me uit te staren, knipper met mijn ogen, begrijp het niet, kijk hem vragend aan. Hij herhaalt. Ik geef hem lucifers. Ik waan me even in de andere wereld. “Herinneringen zijn er om in albums te plakken. Dat is wat mensen doen, herinneringen in albums plakken”. “Pardon ?” vraagt de jongen. “In mezelf aan het mompelen” antwoord ik hem. Hij haalt zijn schouders op, geeft me mijn lucifers terug, stamelt “Bedankt”, keert terug naar de tafel.

Ik vertrek. Het wordt tijd om herinneringen op te bergen en nieuwe albums open te slaan, lijkt me. Of om te knuffelen. Ik wandel naar huis, sta versteld van veel dingen. Maak thee. En schrijf een verhaal over iemand die op café gaat. Want dat is nu eenmaal wat mensen doen, op café gaan.
…