[KieKjeS - pieter morlion]

Tour d’espagne, partie IV: Granada – Salobreña – Málaga – Sevilla.

Goeienacht. Even twee mededelingen van het kortere type :

- mijn excuses voor het mottige nieuwjaarswensfilmpje. Normaal ging er een uitgebreider filmpje komen over Valladolid en dergelijke, maar dat heeft te maken met mededeling van het kortere type, nummer 2. Misschien komt er dra een uitgebreider filmpje

- mijn appel wilde even niet meer mee. Hij is namelijk een snelle dood gestorven. Reeds naar drie maanden is zijn harde schijf minder hard gebleken dan verwacht. Ik heb hem binnengedaan, letterlijk. Nu is hij, of zij, of zijn harde schijf op weg naar Nederland. Daarvoor moet een mens naar Spanje komen, om zijn harde schijf te laten opsturen naar Holland. Gezien de weinige spoed die Spanjaarden aan de dag leggen, zal het wel even duren. Even geen foto-updates dus. Gelukkig had ik de foto’s van triprondspanje deel IV al online gegooid, dus hier het verslag:

Dag 4. Netjes uitgerust worden we wakker door pianosymfonieën. We liggen in de studeerkamer van onze gastheer, die graag weder over zijn ruimte zou kunnen beschikken. Piano’s zijn veel leuker dan wekkers of emmers water, dus van deze kant zult u weinig klachten ontvangen. Het leven in Granada is een beetje God zijn in Frankrijk. Het is daar verdorie warm. De thermometer wijst er met plezier meer dan 20 graden aan. De thermometers in Valladolid blijven liefst onder 0, wat niet bepaald leidt tot Spaans-aandoende strandtoestanden.

God in Frankrijk dus. Alweer krijgen we een uitgebreid ontbijt, inclusief prachtig panorama. We wrijven in onze ogen, rollen onze matjes op en bedanken onze gastvrouw en –heer voor de hartelijke ontvangst. Vervolgens kiezen we weer voor onze snoezige Seat en de weg die ons naar nog meer moois leidt. Voor we vertrekken wordt ons nog Salobreña aangeraden, een dorp aan de Middellandse Zee, ten zuiden van Granada. Alleen jammer dat het vijf maal herhaald moest worden voor ik de naam onthield. Maar nu is het wel in mijn geheugen gegrift. En u zou dat beter ook doen, het is de moeite !

Aangezien we op een betrekkelijk strak schema zitten (om 15u27 landt het luchtwaffe-ding dat Thomas en Jorg naar Spanje brengt – denken we) besluiten we gewoon even door het witgekalkte stadje te rijden. Enkele foto’s te maken. En vervolgens naar de luchthaven in Málaga te rijden.

Het stadje is inderdaad meer dan de moeite waard. En het is ook leuk om door te rijden. Het ligt op een berg, bestaat uit immense hellingen en enorm smalle steegjes, en is bijgevolg bijzonder ideaal om je rijexamen-manoeuvres te oefenen. Alle huizen zijn witgekalkt, en het aanzicht van de Middellandse Zee op deze zonnige dag is zalig.

We vervolgen onze weg. Op naar Málaga. Voor ons gewone doen vinden we de luchthaven extreem snel. We parkeren de auto, zetten Mattias in een bagagekarretje en snorren naar de aankomsthal. Waar geen Thomas te bekennen valt. Nog minder Jorg. We wachten, geduldig. We voelen dat er ergens stront aan de knikker moet hangen. We vragen het even na. Geen vluchten vanuit Duitsland de komende uren. Vreemd. Ik bel even naar Marta (het meisje dat in Sevilla op kot zit, extreem graag mee wou komen naar de luchthaven, maar dat niet kon aangezien de auto al vol zat). Ze is een beetje knorrig, omdat ik in de luchthaven sta, en zij niet, maar weet me wel te vertellen dat de vlucht om 15u27 vertrok. En dus niet om 15u27 aankomt. Waarvoor dank, Thomas.

Geen probleem, wij zetten Mattias weer in het bagagekarretje, snorren naar de auto, naar de Carrefour om picknickmateriaal, en naar .. het strand ! Ik had nooit gedacht dat ik in de Sinterklaasperiode nog op het strand zou liggen, maar deugd doet het wel ! De Middellandse zee rockt.

Na een deugddoend stranddutje rijden we terug naar de luchthaven. We parkeren de auto op pal dezelfde plaats, stoppen Mattias in een ander bagagekarretje en snorren .. u heeft het ondertussen wel al begrepen waarschijnlijk. Deze keer treffen we Thomas en Jorg behoorlijk direct. Er valt ook moeilijk naast te kijken. Met fluo-pruiken, hawaïhemden, fluogele trainingsbroeken en maskers van Guido Pallemans en Franky Loosveld kun je je blijkbaar behoorlijk doen opmerken in de grijze luchthavenmassa.

Het weerzien is goed. Meteen wordt een fles Tinto de Verano overhandigd aan de bezoekers, kwestie van te acclimatiseren. Dat goedje wordt trouwens in heel Spanje gedronken. Het wordt vervaardigd door wijn uit Tetrabrik (ik kan er nog altijd niet over) te mengen met limonade, liefst de goedkoopste soort die naar citroen smaakt. Maar je kunt het ook voorgemengd kopen in flessen. Raar volk. Raar volk.

Het is al betrekkelijk laat, en we moeten ervandoor gaan. Thomas en Jorg vertoefden vorig jaar een geheel jaar als erasmussers in Sevilla. In die tijdspanne leerden ze veel tapasbars kennen, en nog veel meer cafés. En nu willen ze – uiteraard – al die etablissementen aandoen op twee dagen tijd. Wat – uiteraard – zal mislukken.

Nog meer positief is dat ze de GPS meebrachten, meegegeven door mijn vader (herinnering, iemand van Tine haar familie – ik mocht niet meer vermelden dat het haar broer was – miste zijn vlucht, maar was vervolgens wel zo vriendelijk de GPS naar Gent te brengen, zodat die alsnog in Spanje geraakte). Vanaf nu werd de weg aanzienlijk sneller gevonden. En was er aanzienlijk minder stress in Spaanse verkeersknooppuntsteden met meer dan, pakweg een half miljoen inwoners.

We kiezen het autopad, stoppen onderweg uiteraard even voor een pint, rijden verder, stoppen onderweg uiteraard nog even voor een sigaret, rijden verder, en komen aan in Sevilla. Plots duikt weer mijn grootste verkeersnachtmerrie voor me op (in februari poogden Korneel en mezelf enkele uren aan een stuk om de Plaza de España te bereiken. In een stad die we niet kenden. Een stad met ronde punten met 4, ja vier, rijvakken. Ah, en zonder kaart). Maar deze keer ging het vlot, heel vlot.

Marta en haar kotgenote heten ons van harte welkom in hun extreem kleine, maar gezellige kot. We laten er geen gras over groeien, en gaan op tapatocht. Ondertussen vervoegen enkele Gentse klasgenotes ons, waaronder Barbara en Joke. De tapas in Sevilla zijn veelvuldig, zuiders, en smakelijk ! We gaan het nachtleven in, dat op een doordeweekse dinsdag niet erg veel voorstelt in Sevilla, blijkbaar. Maar gezellig, dat wel. En wij zagen dat het nog steeds goed was.