[KieKjeS - pieter morlion]

Tour d’espagne, partie I: Valladolid - Avila – Toledo

December 17, 2007 – 1:36 pm

Hallo beste wereld. Het is al een tijdje geleden, ondertussen kwamen er veel mensen langs, goede tijden, ik heb ondertussen zelfs al internet. Slechts een kleine drie maanden heeft het geduurd. Hoera ! Mijn skype biedt vanaf nu voortdurend zijn luisterend oor aan, mijn messenger staat volledig open voor belgische bespiegelingen.

Maar eerst het relaas van onze rondreis door Spanje die een week geleden op z’n einde liep. Hoe begint zo’n reis, hoe wordt zo’n idee geboren ? Lang verhaal ? Totaal niet, het gaat ongeveer als volgt:

Het is zondag. De meest doelloze dag van de week. Alles, maar dan ook alles is gesloten. De stad is leeg. De mensen zijn moe. Enkele Belgische studenten zitten aan tafel, de bestelling van bij de Spaanse Chinees wordt op de tafel uitgestald. De telefoon gaat.

- Thomas: Hoi Pieter, ik zou de week van 6 december samen met Jörg Marta gaan bezoeken in Sevilla, langs Salamanca rijden, en je dan eens komen bezoeken in Valladolid.
- Pieter: Hola ! Super, die week hebben we enkele dagen vrijaf
(korte pauze)
- Pieter: Als je dat ziet zitten kunnen we je komen afhalen aan de luchthaven in Malaga, dan rijden we samen door naar Sevilla, Salamanca en Valladolid
- Thomas: Dat klinkt best wel leuk, ik check het nog even aan Jörg

De telefoon gaat niet meer. Pieter legt de gsm neer. Mattias zit recht tegenover Pieter. Mattias heeft nog twee benen die perfect functioneren. Pieter kijkt hem even aan.

- Pieter: heb je geen zin om mee naar Malaga te rijden en een roadtripje te doen ?
- Mattias: (Roeselaarse dialect modus: aan) ok, bère
- Mattias: dan passeren we wel even bij Poetn in Granada.
- Pieter: ok, super.

In een tijdspanne van twee minuten zijn de krijtlijnen uitgetekend. In de volgende weken wordt de auto vastgelegd. Mattias voetbalt. Zijn kniekom schiet uit de kom (dat klinkt niet logisch, maar dat is het ook niet). Mattias zit met heel zijn rechterbeen in het gips, en mag er gedurende vier weken niet op steunen. Rolstoel en krukken zullen zijn enige vervoersmiddelen worden. Een grotere auto wordt geregeld. Na etteloze telefoongesprekken met Spaanse autoverhuurvrouwen wordt de auto de zaterdag al gehuurd, aangezien er de zondag hier absoluut niet gewerkt wordt. Maar dan ook absoluut niet.

Het plan krijgt zijn definitieve vorm:

Zaterdag: Valladolid – Toledo
Zondag: Toledo – Granada
Maandag: Schimmelen in Granada
Dinsdag: Granada - Thomas en Jörg gaan halen in Malaga – Sevilla
Woensdag: Schimmelen in Sevilla
Donderdag: Sevilla – Salamanca
Vrijdag: Salamanca – Valladolid.

De broer van Tine zal de week voor het vertrek de GPS van Pieters vader meebrengen naar Spanje. Pieter is nogal totaal niet coördinatief ingesteld. Joachim gaat Mattias en Pieter vergezellen tot aan Sevilla. Tine’s broer slaagt er in zijn vliegtuig te missen in Charleroi. Pieter is nog steeds totaal niet coördinatief ingesteld. De dag van vertrek breekt aan.

Ondertussen is Mattias ondertussen gehandicapt geworden. Wat het reisplan er niet gemakkelijker op maakt. Rolstoel en krukken moeten mee. En de gehandicapte ook natuurlijk. Pieter en Joachim gaan de auto gaan oppikken, eerst bij het verkeerde kantoor. Niet coördinatief, wel chaotisch, je weet wel. Europcar is zo vriendelijk een hoop meer geld te vragen dan verwacht. En een kleinere auto te geven dan verwacht. Niet dat het een lelijke of slechte roadtipride is. Een nieuwe Seat Altea. Pieter is meteen in liefde. De auto zal zijn bewoners dan ook de volgende 1800 kilometer trouw ter bestemming brengen. En ondertussen landschapsmuziek door zijn fantastische muziekinstallatie blazen.

En wij op weg. Mattias gaan halen, verkeerd rijden. (Tine was zo vriendelijk enkele dagen van kot te wisselen met Mattias omdat zijn lift naar de eeuwige schroothoop is. Handig als je hele been ingeplaasterd is. En ook als je op het zevende verdiep woont.)

Mattias, rolstoel en sfeer zijn ingeladen. Schijf in de sleuf, pook in versnelling, wij op weg. Richting Toledo.

Toledo is een van de oudste steden van Spanje, gelegen op een berg die helemaal ommuurd is. Dit Brugge van Spanje is onder andere bekend door zijn vertalersschool uit de twaalfde eeuw. Door het samenleven van Joden, Arabieren en Christenen was deze stad de uitgelezen plaats om teksten vanuit het Grieks, Hebreeuws en Arabisch naar het Latijn te vertalen. Door deze vertalersschool zijn de originele klassieke Griekse teksten en Arabische werken in Spanje, en bij uitbreiding in heel Europa verspreid geraakt. Maar enfin, dat houdt u waarschijnlijk ’s nachts niet wakker. Mij uiteraard nog minder, de duizend en één nachten zijn hier zo al kort genoeg.

Als tussenstop werd Avila uitverkoren, gelegen op 1182 meter, en daarmee de vierde hoogste stad van Europa. Eveneens een plek met historische roots, de Romeinen lieten er een hoop toestanden achter. Onder andere een gigantische muur die de hele stad omwalt, en netjes gerestaureerd is. Helaas moet je wel eerst een half uur zoeken naar toegang, die dan nog eens betalend blijkt te zijn. Dan maar picknicken NAAST de stadsmuur, en met de uitgespaarde centen eten kopen. Een mens moet verstandig investeren in het leven.

Ik moet trouwens nog benadrukken dat het hier BAR, maar dan ook BARkoud is in Valladolid. ’s Nachts durft het kwik hier wel eens tot -5° dalen, gelukkig schijnt de zon iedere dag zoals ze nog nooit geschenen heeft. Ik moet u er waarschijnlijk niet bijvertellen dat het op 1182 meter hoogte niet veel beter gesteld is. Wij dus weer in de warme auto en op weg naar het zalige zuiden.

In de blauwe gloed die het verdrinken van de dag door het duister aankondigt, bereiken we Toledo. We doorkruisen de stad te voet / te rolstoel en de eerste indruk is positief. Maar dan ook weer niet overdreven. Misschien kan ik de breinloze belgische lintbebouwing al niet meer voor de geest halen. Of hebben we hier al te veel steden, gebouwen en landschappen gezien die zich diep in de geschiedenis wortelen. Maar misschien is het ook een probleem van Spanje. Heel dit land is één historisch monument, zodat het moeilijk is om alles collectief te gaan beschermen. Plaatsen en gebouwen die in België mee zouden dingen in ‘monumentenstrijd’ worden hier maar als middelmatig en doodnormaal beschouwd. Behalve door de Japanners natuurlijk.

Vriendelijk zijn ze wel, die Spanjaarden. Zelfs tegen drie Belgische landlopers die op zoek zijn naar de goedkoopste herberg in hun stad. De mensen van de toeristische informatie zijn heel erg vriendelijk en bevelen ons zelfs een stadje aan dat we morgen zeker moeten bezoeken op onze weg naar het zuiden. We vinden het goedkoopste hostal van Toledo. In een straat van een meter breed, bij een stokoud vrouwtje. Het heeft bloemetjesbehang, maar geen verwarming. Een mens kan niet alles willen. Zeker niet als je 20 euro betaalt voor een tweepersoonskamer. En zeker niet als je er met drie slaapt.

Primaire behoeften. Slaapplaats, check. Eten . Na een pitta geabsorbeerd te hebben doen we enkele lokale bars aan. Drinken. We vinden een flyer waar reclame gemaakt wordt voor een gratis optreden in een lokaal theater. Moe van het reizen, maar met een drang naar avontuur, en enthousiasme van een eerste tripdag gaan we op zoek. De zaal blijkt een gerenoveerde Arabische kerk te zijn. De mezquita is prachtig. De muziek is afschuwelijk. Spanjaarden hebben noch traditie, noch feeling voor pop- en rockmuziek. Drie afschuwelijkse fags in strakke leren pakjes. Vals. Hun reputatie gaat hen blijkbaar ook vooraf, er staan ongeveer 8 mensen in de zaal. Gelukkig is de tweede groep al een stuk beter.

Toeval kan soms echt wel toevallig zijn. Ik geloof niet echt in toeval. Wat is bijvoorbeeld de kans dat je klasgenoten uit Gent, op erasmus in Barcelona, treft in Toledo, op een verloren zaterdag in december ? Groter dan paprikachips vinden, dat wel waarschijnlijk.

De klasgenoten zijn er met een bus vol buitenlanders in Barcelona, op reis naar Madrid en Toledo. Ze staan net op het punt een botellon te gaan houden buiten de stadsmuren, in de regen. Ter verduidelijking. Een bottelon is zowat de beste uitvinding in Spanje, na de siesta. Het concept gaat als volgt: Iedereen brengt een fles drank mee, komt naar een bepaalde publieke plaats, en bezat zich. Op zich klinkt dat redelijk normaal, maar een keer je zo meer dan duizend mensen verzamelt, wordt het een zalige afvalproducerende chaos. Het is alsof je met tweeduizend studenten zou afspreken op het Sint-Pietersplein om je collectief een stuk in je voeten te drinken.

Uiteraard nam het in Toledo bijlange geen zo’n proporties aan. De groep bleef beperkt tot de inhoud van de Barceloneese bus, plus enkele aanhangsels, zoals wij. Uiteraard veel te laat beseffen we dat we voor 2 uur in ons hostal moeten aankomen, omdat we anders buiten slapen. En in de regen, bij vriestemperaturen is dat geen pretje. Niet dat met rolstoelen bergen beklimmen, in de regen, bij vriestemperaturen een pretje is. Voor omstaanders wel. Iemand die in een rolstoel glibberige kasseien trotseert om een gigantische bergstad over te steken, is behoorlijke grappig. Vooral als die aan uidezelingwekkende snelheid geduwd wordt door een hijgende Belgische student. En zeker als die student nog eens geduwd wordt door nog een andere hijgende Belgische student.

Zo eindigde dag 1. Al hijgend aankomen in een hostal uit lang vervlogen filmtijden. Omvallen in een bed, in een kale kamer waar de temperaturen het vriespunt benaderen, onder vier lagen dekens.

Die nacht was niet echt slaapbevorderlijk, ieder uur wakker worden met bevrorern tenen werkt soms wat nefast op de slaapvreugde. Maar tijdens de zomermaanden kan ik iedereen het hostal zeker aanraden.