[KieKjeS - pieter morlion]

Liefste Sarah,

[Onderstaande tekst schreef ik ongeveer een maand geleden voor Schamper, het studentenblad van de universiteit. De bedoeling was kort even het erasmusgevoel schetsen]

Ik heb me deze nacht en serio bezind over het aantal waterkokers dat nodig is om de Atlantische Oceaan te verwarmen. Vorige week heb ik gelift naar Compostela. Met als gevolg dat mijn grieperige lijf deze week in voorspoed en tegenspoed met mijn bed verbonden is.

Veel verder raak ik momenteel niet met mijn erasmuservaring op papier te krijgen. Waarvoor mijn excuses. Het is dan ook niet makkelijk, het blijft je overvallen, en tijd om over je schouder te kijken is er niet. Maar iemand die ik niet ken verwoordt min of meer hoe het voelt. Vorige week raapte ik een verdwaald briefje op van de grond, gericht aan Sarah. Ik ken noch Sarah, noch de afzender. Het lijkt me niet fair om het hier te publiceren. Maar het lijkt me nog minder fair om met liefde neergepende woorden bestemmingloos tot papier-maché te laten vergaan. Bij deze, liefste Sarah, hoop ik dat deze tekst je bereikt. En dat je me de indiscretie vergeeft.
Liefste Sarah,

Er waart een spook door Europa. Van een Hollander dan nog wel. Die constant zijn afgevreten hoofd tegen z’n humanistische kist bonkt, elke keer weer een ‘Erasmus’ student in marihuanadampen en vodkaregens in een stukje buitenland klaarkomt.

Nee, ik moet je niks vertellen, ik ben je trouw. Ik wist gewoon niet hoe deze brief te beginnen. Voor deze student die in de schaduw van de boekentoren kampeerde leek het allemaal zo eenvoudig. Je vult een honderdtal formulieren in, je kijkt naar l’auberge espagnole, en voor je het weet lig je spiegeleieren te bakken onder de Spaanse zon.

Dat deel lijkt me nog steeds eenvoudig, ik bak dan ook spiegeleieren onder de Spaanse zon. En die film ligt trouwens veel dichter bij de realiteit dan je voor mogelijk zou houden. Maar er komt meer bij kijken dan dat. Ik rukte mezelf voor even los uit mijn vertrouwde omgeving, van mijn vrienden, van mijn familie, van mijn dagelijkse gewoontes, van jou. Ik kwam aan in een stad vol met vreemde mensen. Met een vreemde taal. Met vreemde gewoontes. Die waarschijnlijk niet zitten te wachten op nog een vreemd mens.
En dan begin je helemaal opnieuw. Twintig jaar persoonlijke geschiedenis vol relaties en mensen tellen even niet meer mee, behalve via de telefoon. Vanuit een klein kamertje met een te klein bed ga je op zoek naar menselijk contact, naar lotgenoten, naar een beetje avontuur, en misschien vooral naar jezelf.

Begrijp me niet verkeerd, liefde van mijn leven. Ik heb het hier reuze naar mijn zin. Erasmus’ voetsporen zitten boordevol lieve en sociale mensen, mooie momenten, en aan Feest is er zeker geen gebrek. Deze hele ervaring is een enorme leerschool, en daar hebben de lessen niks mee te maken. Verplichtingen zijn er haast niet, ik kan doen wat ik wil, wanneer ik maar wil. Behalve bij jou zijn, uiteraard.

Deze reis heeft me geleerd dat ik misschien toch niet zo avontuurlijk ben als ik dacht te zijn. Dat ik vooral een mens van herinneringen ben. Een mens van een week erop uittrekken en twee maanden nagenieten. Vijf maanden intens ervaringen beleven en ze ondertussen verwerken is nieuw voor me. Het lijkt alsof al die jaren structuur me verslaafd hebben gemaakt aan houvast. Maar niet in een negatieve betekenis. Een poos je eigen omgeving vanaf tweeduizend kilometer verderop beleven doet je beseffen wie je bent. En wat je mist.

Tot slot, schoonheid, wil ik je nog eens in de ogen kijken en je vertellen dat je me kunt vetrouwen. En dat ik je vertrouw. Maar dat ik je nooit aan Erasmus zou toevertrouwen, je weet wel, klaarkomen in marihuanadampen en vodkaregens. Niet dat jij niet beter weet. Niet dat jij er niet aan zou weerstaan. Maar ik heb zoveel mensen gezien die, eens ze hun schoorsteen uit het zicht verloren, meenden aanspraak te maken op een ingebeelde vrijheid. Een vrijheid die leidde tot vluchtig plezier, vluchtige herinneringen. Ik heb zoveel mensen gezien dat ik je nooit meer wil loslaten.

Een oneindig dikke knuffel van een spook dat door Europa waart. Jouw Spook. Dat eind februari weer in de schaduw van de boekentoren kampeert. Maar met zicht op de wereld.