[KieKjeS - pieter morlion]

Als het kriebelt moet je naar Compostela gaan

November 24, 2007 – 7:20 am

Ja, hoe begint zoiets. Je bent 5 maanden op vakantie in Spanje, in een stad waar niet ongelofelijk veel te beleven valt. Je hebt wel zin in wat avontuur. Je wilt wel eens iets van Spanje zien. Je bent jong, en je wilt wat.

Toen Jorg hier met zijn fiets kwam aangereden had hij een pelgrimskaart mee, omdat hij ongeveer de route van het zuiden van Spanje naar Compostela volgde. Met zo’n kaart kun je gratis blijven overnachten in herbergen. Mattias en ik vonden dat best wel een goed idee, een aangezien we tijdens de herfstvakantie enkele dagen vrijaf hadden smeedden we het plan naar Compostela te trekken per fiets.

Maar ja, dan begint een mens de praktische kant van de zaak in te zien. En na te denken over zijn fysieke conditie. Die er niet is. Dus besloten we maar per bromfiets te gaan, kwestie van geen reflexspray in onze rugzak, en geen biefstukken in onze broek te stoppen. Nieuw probleem, in Spanje koesteren ze de vespa-cultuur blijkbaar niet. En er waren nog een heleboel geïnteresseerden. Met 7 op een brommer is misschien wat overdreven.

Toen kwam er een doordeweekse avond, waarop we na het voltooien van al onze taken, huiswerken, papers en wat gestudeer een weinig alcohol absorbeerden. En het plan naar Compostela te liften kwam mee uit de fles. Compleet met teamverdelingen, zotte plannen en wilde dromen. Normaal blijft dat bij een grappige avond, maar dat zou buiten het doorzettingsvermogen van enkele mannelijke avonturiers gerekend zijn (de vrouwelijke kant van het zaakje bleef vooral veel twijfels koesteren, tot enkele uren voor het vertrek, en waarschijnlijk tot enkele uren voor de aankomst).

Dus plooien we de week daarna de kaart van Spanje open, en een trip werd geboren. Het vertrek werd vastgezet op de woensdag, de terugkomst per trein, zondag of maandag. Tussen Valladolid en Compostela werden steden aangestipt waar overnacht zou worden, teams werden gevormd, belachelijke regels opgesteld. Eerst was het de bedoeling op goed geluk slaapplaatsen te zoeken, maar na protest uit vrouwelijke hoek werden hotelletjes en herbergen vastgelegd, gelukkig maar. In een 6 uur durende hotelreservatiemarathon werd duchtig gebeld, zelfs naar portugezen die enkel portugees spreken, en uiteraard gereserveerd, zelfs in Santiago de Chile - waarvoor dank, Mattias.

Met trots stel ik u voor, de tripteams:

Team 1: Mattias, Tine en Yolien. Team fluohesje. Naderhand omgevormd tot team overgave. Heeft niks met opgeven te maken, eerder met de niet reflexieve vorm van het woord overgeven. (Wees gerust mama en papa Yolien, uw dochter houdt tot nu toe alle ingenomen voedingsstoffen netjes in haar lichaam opgeslagen). Een korte schets van de leden. Mattias; pianist van de wereldvermaarde band Krankshaft, speelt accordeon in de winkelstraat van Valladolid om zijn erasmusverblijf te bekostigen, en met succes. Tine: koestert een panische angst voor spiegels en fotocamera’s, met mij op reis gaan is dus niet bevorderlijk voor haar gezondheid. Als ze twee woorden uit, zit er gegarandeerd het woord ’schurft’ bij. Yolien: heeft een doctoraat in het opvrolijken, houdt van eten en schoenen met hakken. Heeft problemen met het lopen op schoenen met hakken.

Team 2: Joachim en Nele. Op voorhand werd gevreesd voor interne eenheid van dit team. Naderhand ook, maar toch behoorlijk minder. Het team bestaat uit Joachim: heeft de reputatie de grootste Don Juan van het westelijk halfrond te zijn. Zit vol Hans Teeuwen quotes, die er helaas ook constant uitkomen, gevolgd door de zinssnede ‘kat in bakkie, niks aan het handje’. en Nele: succesvol theaterspeelster met een voorliefde voor veel rode wijn. Meestal een schattige en lieve vulkaan, die echter af en toe eens uitbarst over mannelijke personen in de onmiddellijke nabijheid.

Team 3: Anneleen en Pieter. Over dit team zijn er uiteraard geen klachten bestaande, gemelde klachten worden dan ook genegeerd. Naast Anneleen: lief en sociaal, kijkt je soms wel aan met een eigenaardige blik, waarbij ze rare geluiden uit, heeft een innige relatie met het plein voor de katedraal van Compostela, bestaat dit team ook uit Pieter: ietwat onhandig, trekt veel foto’s en is humeurig bij gebrek aan slaap. Heeft problemen met het aanvaarden van hulp van anderen bij het bereiden van voedsel.

Je mag het jezelf ook niet te gemakkelijk maken, daarom werden regels voor de race opgesteld:

- je vertrekt niet voor 8u ’s morgens (achteraf gezien een TOTAAL OVERBODIGE regel)
- als je aankomt op de eindbestemming van dag, spurt je naar de Plaza Mayor en neem je een foto van je team samen met een officiële klok, als bewijs van aankomstuur.
- de eerste groep die aankomt krijgt 12 punten, de tweede 10, de laatste 8
- de eerste groep die aankomt stuurt een bericht naar de andere groepen met de afspraakplaats, en kijkt of alles in orde is met de slaapplaats
- één maal per dag wordt er een bericht verstuurd naar de andere groepen, stipt om 15u. Het bericht bevat de exacte locatie van het team, en verplicht veel onzin. Bij het niet sturen van een bericht wordt een punt afgetrokken.
- neem een foto van alle auto(bestuurder)s waar je mee lift
- neem onderweg foto’s van volgende zaken (verkorte lijst: een chinees, drie grote tenen, yolien, de grot van compostela, het hele team in één winkelkar, een kangoeroe of kameel of emeel, een interne groepscrisis), per foto wordt een extra punt toegekend.
- schrijfopdracht: associatiespel: Dag 1: geraakt zo snel mogelijk van Schoenveter naar ‘Dirk Frimout’, dag 2: geraak zo snel mogelijk van ‘bonen in rode saus’ naar Dirk Frimout, dag 3: geraak zo snel mogelijk van het spreekwoord ‘een zandwinkeltje bouwen’ naar ‘Dirk Frimout’ (Het is officieel, van Erasmus word je SENIEL)

En toen begon het. (attentie. attentie. wat volgt is zo mogelijk nog saaier. u bent gewaarschuwd)

WOENSDAG: Valladolid - Zamora ( kilometer)

Met trekkersrugzak omgegespt en een stuk karton met ‘Zamora’ op in de hand, trekken we naar de les om zo snel mogelijk te kunnen vertrekken, en bij gevolg zo snel mogelijk te kunnen aankomen. Er heerst een sfeer van spanning, vrolijkheid, zin in avontuur, en vooral veel avontuur.

Na een wandeling van een half uur komen we aan op een relatief grote baan buiten het centrum, waar normaal gezien een aantal auto’s rijden richting Tordesillas - Zamora. De rugzakken worden in het gras gegooid, we halen ons karton boven, trekken een foto, en het avontuur begint. Maar zo snel gaat dat niet. Na enkele minuten hebben we al door dat de Spanjaarden niet zo vertrouwd zijn met het fenomeen ‘liften’, of zoals ze dat hier zo mooi uitdrukken ‘hacer dedo’ (duim doen). Vooral rare blikken en grimassen komen onze kant uit. We vrezen voor het ergste, aangezien onze hele trip gebaseerd is op liften, en zonder lifts blijf je behoorlijk op dezelfde plaats.

Maar na een twintigtal minuten stopt er een auto. Een vriendelijke vrouw die voor haar werk naar Madrid moet, en ons gerust wel wil afzetten in Tordesillas, pikt ons op. Opluchting en blijheid alom. En meteen ben ik verslingerd aan het vervoersmiddel duim doen. De vrouw vertelt meteen dat liften in Spanje niet zo gebruikelijk is, omdat lifters hier meestal nogal duistere figuren zijn, die je liever niet in je auto wilt. Maar ze heeft zelf vroeger enkele keren Frankrijk doorkruist al autostoppend, en draagt ons, onschuldig-uitziende-lifters wel een warm hart toe. Na een halfuurtje liggen we in Tordesillas, onder een staalblauwe hemel, in de blakende zon, te picknicken langs de kant van de weg, en dat op 31 oktober. Avontuur is leuk.

Tordesillas is helaas één van de grootste boerengaten ter wereld, waar betrekkelijk weinig auto’s passeren, dus moeten we een kilometer of twee wandelen naar de snelweg, maar eens daar aangekomen, vinden we direct een auto die ons naar Zamora wil brengen. Na een klein uur, met de sexpistols op de achtergrond, gevuld met gesprekken over Spanje en Compostela, worden we netjes afgezet aan de rand van Zamora. De foto op de plaza mayor wordt getrokken, we nestelen ons in een café, blijkbaar zijn we als tweede aangekomen vandaag. (Team Nele: 12 punten / Wij: 10 punten / Team overgave: 8 punten)

De hoteleigenaar had blijkbaar al de verstandige beslissing genomen ons niet onder te brengen in zijn hostal. Hij stopt ons in een soort van omgebouwd appartement, enkele honderden meters verder. Dat staat ons wel aan. Na verrukkelijke stukken biefstuk te eten ‘a la plancha’ in een lokale bar, trekken we ons gewikkeld in onze dekens terug in de gang van het appartement, met iets om te drinken en een kaartspel. Hierbij wordt dus nogmaals bevestigd dat jonge mensen bitter weinig nodig hebben om zich beestig te amuseren. Een kaartspel is ruim voldoende (mits je af en toe iets drinkt, uiteraard)

DONDERDAG: Zamora - Chaves, Portugal ( kilometer)

Eerste regel in Spanje: onderschat nooit een zon- of feestdag. Wij onderschatten altijd zon- en feestdagen. Wij denken bijvoorbeeld dat je gemakkelijk meer dan tweehonderd kilometer kunt liften langs kleine wegen op een dag waarop niemand werkt. Maar dan ook niemand. Een dag waarop iedereen zijn auto volstouwt met familie om bloemen op het kerkhof te gaan leggen. En op zo’n dag willen we nog even naar een ander land liften.

Het opstaan verloopt ietwat moeilijk vandaag. Niettemin wandelen naar de plaats waar we gisteren afgezet werden, aangezien dat de weg naar Portugal is. Onze vriendelijke glimlach en op en neer gaande duim maken echter weinig indruk. Anneleen echter iets meer. Eerste regel bij het liften: neem altijd een mooie vrouw mee. Na een dik half uur brengen twee jonge gasten ons een dertigtal kilometer verderop, naar een dorpje dat op onze weg naar Portugal ligt. Vervolgens worden we opgepikt door een vrolijke Portugees in een twingo, die voortdurend meezingt- en danst op Braziliaanse bonanza-muziek. Hoezee ! Bovendien blijkt dat Portugal in een andere tijdszone ligt dan Spanje, waardoor we plots een uur meer tijd hebben.

Portugal maakt meteen indruk. Het is de eerste maal dat ik in Portugal ben, maar zeker niet de laatste keer. Naar europese normen is het een arm land, maar met een heel vriendelijke bevolking en prachtige natuur. We worden afgezet in Bragança, net over de grens. Een mooie en moderne stad, blijkbaar gekend voor zijn prosituees, vernemen we later van onze portugese vrienden in Valladolid. We staan helemaal aan de verkeerde kant van de stad, aan een tankstation. Er is geen levende luis te bekennen. Een zakenman die langsrijdt komt enkele minuten later terug. Hij moet de juiste kant niet uit, maar wil ons 5 euro geven om een taxi te nemen naar de andere kant van de stad. We bedanken vriendelijk. Na een poosje komt een man van het tankstation ons zeggen dat hij ons wel naar het begin van de juiste weg wil meenemen. Vriendelijk volk, die Portugezen. Aangekomen, schiet de man in een bulderlach. “You’ve got company”. In Spanje en Portugal zien ze nooit lifters, als ze twee groepjes op een dag zien, is dat al behoorlijk hilarisch. We hadden al iets in het snotje, en bij een nadere inspectie blijkt het inderdaad ons collega-team fluohesje te zijn (ondertussen net omgedoopt tot collega-team overgave).

Dan zit je met een probleem. De weg die ons nog scheidt van onze eindbestemming kronkelt rustig door een gigantisch natuurpark, is ongeveer 100 kilometer lang, en passeert naast enkele piepkleine gehuchten. Ik moet u waarschijnlijk niet vertellen dat er geen kat passeert. En op 1 november zelfs geen dode kat. Aangezien Team Overgave er al langer stond, gaan wij een vijhondertal meter verder op dezelfde weg staan. Ik moet u waarschijnlijk ook niet vertellen dat staan liften, vijfhonderd meter na een andere groep lifters, op een weg waar iedere 5 minuten een auto passeert, niet erg vruchtbaar is. Gezien de omstandigheden verloopt het nog redelijk vlot. Eens het andere trio opgepikt is, vinden we ook een lift, vooraan in een bestelwagen met twee zitjes naast de chauffeur. Van waaruit we een mooi zicht hebben op het fantische natuurpark. En uitleg krijgen over de kastanje, die er blijkbaar heel populair is. En over de meubels van Saddam Hoessein, die blijkbaar van kastanjehout uit de streek gemaakt zijn. We zijn het er over eens dat er betere referenties bestaan.

Na dertig kilometer worden we weer afgezet in een dorp met de grootte van een voetbal. We ontmoeten er Team Nele, dat het eerste stuk aflegde in de bak van een traktor. Na 100 meter ontmoeten we weer het Trio Overgave. Tine en Yolien smeken al knielend de genade van de chauffeurs af, terwijl Mattias even een dutje doet in de goot. We wandelen nog wat verder en worden meegenomen door een student, die enkele minuten daarvoor nog weigerde Team overgave in fluohesje mee te nemen. Kwatongen beweren door het gootscenario. Na weer een dertigtal kilometer worden we gedumpt in een dorp, ongeveer zo groot als een tennisbal. De lokale bevolking vindt het best wel een leuke bezienswaardigheid, zo’n stel lifters.

We hebben geluk, en mogen direct mee met enkele studenten die naar de jaarmarkt en bijbehorende kermis gaan in Chaves, onze eindbestemming. Van Dale mag de uitdrukking ‘als sardienen in een blik’ gerust vervangen door ‘als vijf volwassenen in een Twingo’, maar u hoort ons uiteraard niet klagen. Eenmaal aangekomen in Chaves, is het allemaal de moeite waard geweest. Chaves is een pracht van een dorp met Romeinse roots, waar er bovendien Gentse Feesten plaatsvinden, op Portugese schaal weliswaar. Het hotel is dik in orde, en we zijn de eersten. Na een uurtje arriveert Team Fluo-overgave, wier chauffeur een vriend mobiliseerde om Team Nele ook ter bestemming te brengen, dat nog een uurtje later aankomt. (Wij: 12 punten / Team Overgave: 10 punten / Team Nele: 8 punten)

De lokale Italiaan kan ons uitermate bekoren met zijn spaghetti (al liften krijg je niet de gelegenheid rustig ergens te stoppen langs een restaurantje om het middagmaal te gebruiken, dus overleven Belgische lifters in Spanje en Portugal op Kitkat en Doowap, waardoor ze ’s avonds een helse honger hebben). De jaarmarkt maakt ons ook uitermate gelukkig, vooral de boksauto’s, de voetbaltafels en Elvis. Na een vermoeiende dag kruipen we voldaan onder de wol, de vrouwelijke kant van het zaakje in identieke pyama (zie fotomateriaal).

VRIJDAG: Chaves, Portugal - Ourense, Spanje ( kilometer)

Vandaag moet maar een kleine afstand afgelegd worden, dus doen we het rustig aan. Het liften gaat echter niet zo vlot. Behalve bij Team Overgave. Terwijl wij net onze eerste lift vasthebben tot aan de oprit van de snelweg, bellen ze dat ze al in Ourense zijn, en willen verderliften naar Compostela. We kunnen ze gelukkig overhalen daar te blijven, en onze autobestuurder raadt de thermische baden in Ourense aan. Ze volgen zijn raad en gaan rustig liggen sudderen terwijl wij maar verderliften. Ondertussen zien we Team Nele langs de kant van de weg staan. Onze chauffeur stopt, we maken even een praatje met Nele, en laten haar vervolgens een beetje ontredderd achter om onze tocht verder te zetten.

5 kilometer later komen we hen echter opnieuw tegen bij de oprit van de snelweg, waar we al een halfuur staan te liften, maar waar bitter weinig verkeer langskomt. Team Nele ‘heeft het zo goed als ze het gehad hebben’ met het liften, en wandelt naar het busstation met karton in de hand. Wij besluiten verder te liften, en na een luttele vijf minuten worden we opgepikt door Artur, de Spaanse Armeniër. Zijn trein had vertraging, dus had hij maar besloten een auto te kopen. Soms is het beter geen vragen te stellen, en gewoon mee te liften. Hij wou wel trouwen met Anneleen, iets waar ze min of meer negatief tegenover stond.

Eens in Ourense aangekomen, gooien we onze bagage in het hotel en nemen we een toeristisch treintje naar de Thermische baden, waar Team Thermisch Bad Trio ondertussen al de hele middag ligt te garen. Het treintje is een heuse attractie, een echte aanrader. Voor 70 cent tussen verwonderde kinderen doorheen de hele stad gereden worden na een dagje liften, een plezier. En wat het een absolute aanrader maakt: het rijdt naar de thermische baden.

De thermische baden van Ourense zijn één van die plekken die waarschijnlijk heel dicht bij de hemel komen. Enkele baden van een halve meter diep, gevuld met natuurlijk verwarmd water van ongeveer 40 graden. Ze zijn gemaakt uit natuursteen, en zien er authentiek uit, alsof ze nog niet vernieuwd zijn sinds de Romeinen hun heroïsche bast er verpozing gunden. De Romeinse natuurstenen ligbedden onder water zijn een genot voor lichaam en geest. De baden liggen naast een rivier, omgeven door natuur. Ze zijn helemaal gratis. En gevuld met Spanjaarden die proberen een toestand van absolute zen te bereiken. Ze zijn ook gevuld met Team Overgave, niet bepaald in een toestand van zen, maar toch min of meer in een psychedelische toestand. Een hele dag niet eten, en vervolgens urenlang in hete dampen gaan hangen, het is niet goed voor het verstand. Maar wel vermakelijk.

Team Nele belt. Ze besloten de bus te nemen, waar ze nog steeds opzitten. Waardoor ze te laat gaan aankomen om nog van de warmwaterbaden te genieten. Wat wel een beetje balen is. Maar waar we dan weer uit besluiten dat de gemakkelijkste weg nemen niet beloond wordt. (Team Overgave: 12 punten / Wij: 10 punten / Team Nele: 8 punten)

We vullen onze magen met een deugddoend menu in een lokaal restaurant voor een heel schappelijke prijs, en gaan vervolgens genieten van Belgische bieren en bewijzen dat we nog steeds geen darts kunnen spelen.

ZATERDAG: Ourense - Santiago de Compostela ( kilometer)

De laatste liftdag. Een prachtige dag. We hebben veel geluk met onze lifttrip, iedere dag zalig blauwe hemels, lekkere temperaturen en een stralende zon. In Ourense hebben we de keuze: er leidt zowel een snelweg als een nationale baan naar Compostela. We besluiten de gewone weg te nemen, omdat daar meer auto’s kunnen stoppen. Deze weg blijkt echter een buitengewone normale weg te zijn, met één rijstrook, zonder pechstrook, en constant vangrails, zodat er nergens auto’s kunnen stoppen. Na enkele kilometers langs deze baan te wandelen, is ons enthousiasme een beetje helemaal op. Dan belt Team Nele om te melden dat ze wijn liggen te drinken in Compostela. Nog minder enthousiasme. We besluiten terug te keren en de snelweg te nemen. Onderweg vragen we een meneer nog even de juiste weg. Hij aarzelt niet, stopt ons in zijn auto en brengt ons naar een tankstation op de nationale weg, waar iedereen de richting van Compostela uitgaat. Vriendelijk volk, die Spanjaarden. Ons enthousiasme is terug.

Na een twintigtal minuten aan het tankstation te staan komt Team Overgave daar doodleuk even tanken met hun liftaanbieders. Een ouder koppel dat hen constant koekjes voedert. Ze zijn gelukkig. Na nog een half uur zijn wij ook vertrokken tot ergens halverwege. We stappen uit, steken ons stuk karton omhoog, en meteen stopt er een auto. Een lokale radiojournalist brengt ons naar Compostela, en rijdt zelfs speciaal een heel eind om, waarvoor extreem veel dank.

Compostela is prachtig. Het heeft een prachtige kathedraal (langs de binnenkant wel een ontgoocheling), een wondermooi groot historisch centrum, kortom alles wat een pelgrim maar wil. Aan pelgrims trouwens geen gebrek. Vanuit alle hoeken van Europa komen ieder uur mensen aan, die emotioneel neerzijgen op het plein voor de kathedraal na weken of maanden trekken. Deze taferelen contrasteerden lichtjes met Team Overgave en Team Nele, die na drie dagen liften totaal nog niet vermoeid of geëmotioneerd waren en vrolijk serpentines in het rond strooiden. (Team Nele: 12 punten / Team Overgave: 10 punten / Wij: 8 punten)

Na een kort bezoek aan de katedraal positioneren we ons, samen met onze bagage, op een grote hoop voor de ingang van de kathedraal. In de zon. Gedurende een uur. Ter vermaking van andere pelgrims en toeristen. Doordat al die pelgrims uit alle hoeken van de wereld naar Santiago afzakken, is het hier best wel een vredelievende en verdraagzame plaats. Iedereen heeft veel begrip voor een ander, iedereen is vriendelijk, iedereen lacht. (Alleen de politie iets minder als je hun kegels steelt)

We besluiten deze dag met een toeristische wandeling in Compostela en een biefstuk op het terras van ons gezellige hotel met prachtig uitzicht. Bestemming bereikt !

ZONDAG Compostela - A Coruna - Compostela ( kilometer)

Zondag is de Dag Des Heren. Een rustdag. Dat was ook netjes zo gepland. Helaas verloopt hier weinig zoals het gepland is.

De dag begint (en zal ook eindigen) op het plein voor de kathedraal van Compostela, met een uitgebreid ontbijt. Sinds zaterdag staat het plan al vast om nog iets verder te trekken, naar het uitsterste Noord-Oosten van Spanje, om op het strand te gaan liggen. En zo geschiedde.

De mannelijke helft van de triptoestand vertrekt netjes op tijd, wandelt op het gemak en bestijgt de bus. De vrouwelijke helft meldt de mannelijke helft dat ze veel te vroeg vertrekken, blijven vervolgens nog een half uur liggen, om ten slotte 2 kilometer al spurtend af te leggen en al hijgend de bus binnen te vallen als hij op punt staat te vertrekken. Ieder zijn levensfilosofie uiteraard.

In A Coruna gebeurt er niet spectaculair veel. We gaan naar het strand. We vleien ons neer. We rusten. We liggen op het strand, in de zon, we zwemmen in de Atlantische Oceaan. En dat op 4 november. Eat that, Belgium ! Joachim trekt Tinne haar badpak aan voor 30 pilsjes. We eten 1500 calorieën in de McDonalds. We maken een wandeling door de stad. We liggen twee uren in een reuzegezellig Arabisch café met verse thee. We maken een wandeling door de stad. We verdwalen. We maken een wandeling door de stad. We nemen de bus terug naar Compostela.

Daar aangekomen vatten we post op het plein voor de kathedraal, om nogmaals te bewijzen dat jonge mensen genoeg hebben aan alcohol, wat kaarten, een groot plein, en uitzicht op één van de mooiste kathedralen om een memorabele avond te beleven. De koster van de kathedraal droeg daar graag toe bij door ’s nachts een oefensessie te houden en al zijn pijpen open te zetten, waardoor we uitzicht hadden op een prachtig verlichte kathedraal in een bedje van magistrale orgelmuziek.

MAANDAG Compostela - Valladolid ( kilometer)

Aangezien de reiskosten al redelijk opgelopen waren, besloten we de nacht van zondag op maandag slechts een vierpersoonskamer te huren, en er met acht in te slapen. Achteraf gezien is dat een goede keuze, aangezien we maar twee uur in ons bed vertoefden, de kathedraal hield ons te lang in haar greep. Over de treinreis valt niet veel te vertellen, buiten dat ze te lang duurde, en dat je na 4 dagen liften die vrijheid wel wat mist.

We kwamen maandag rond 18u aan in Valladolid. Vlijtig als we zijn, willen we uiteraard de les van 19u nog halen. Doordat we bij de verkeerde bushalte afstappen, moeten we eerst nog een fikse wandeling maken alvorens net op tijd in de les binnen te vallen. Met trekkersrugzakken. Zonder cursussen. Nogal mottig, nogal vuil. Maar het wordt ons vergeven, na een half uur raar aangekeken te zijn.

Ten slotte hebben we nog samen gedineerd op Nele haar kot, om uiteindelijk allemaal te gaan crashen in ons bed.

DINSDAG (0,0 kilometer)

Pieter crasht in zijn bed met de griep, en blijft daar de hele week liggen. Ik veronderstel dat u ondertussen begrijpt waarom.

Dit was een prachtige reis, een reis om te koesteren. Een reis niet geslaagd zou zijn zonder al die vriendelijke mensen die ons meenamen en hielpen. Waarvoor extreem veel dank. Ik beloof plechtig om voortaan lifters mee te nemen, ik raad iedereen aan om hetzelfde te doen, en als je zin hebt om avontuurlijk te reizen, aarzel niet om je duim te gebruiken ! En uiteraard zou deze trip ook nooit hetzelfde geweest zijn zonder mijn tripmakkers. Waarvoor extreem veel dank !

(na ongeveer 4 uur typen heb ik het zo wel een beetje gehad met computers en keyboards, waardoor er waarschijnlijk wel nog fouten staan in bovenstaande tekst, en deze ook nogal saai neergepend is. waarvoor mijn excuses)