[KieKjeS - pieter morlion]

spoed is zelden goed voor je voet.

Stel, je bent een jongeman op Erasmus in een Spaanse stoeptegelstad. Je haar is te lang en je draagt lenzen met sterkte -5.5. Wat maakt dat je je eigen voeten niet kunt zien. Dit lijkt nutteloze informatie, maar later wordt duidelijk dat het geheel ter zake doet.

Je hebt net een week in je bed doorgebracht. Met koorts. En De Schaduw van De Wind. Dan denk je even een rustig weekend door te brengen, even uit te slapen. Goed plan, voor de gezondheid. Zaterdag wijdt je aan rustig spaghettisaus creëeren om die daarna rustig te degusteren bij een zieke erasmusgenote – laten we haar voor het gemak Tinne noemen. Kwestie van allen rustig terug op krachten te komen. Merk het veelvuldige gebruik van het woord ‘rustig’. Je gaat de zaterdagavond rustig gaan slapen, met het vooruitzicht op een lange, rustige tijd in bed.

Je wordt wakker om 7u30, je moet naar het toilet. Je voelt je ietwat kregelig, je vervloekt je blaas, draait je nog een keer om, staat op. Je valt over een berg wasgoed die rondslingert in je kamer, je stoot je voet keihard tegen de verwarming. Je vervloekt je lompe zelf. Je gaat naar het toilet. Je voet doet pijn. Je ziet je voet niet, want je hebt je lenzen niet in. Je voet doet pijn. Je bent kregelig en negeert de pijn, kruipt weer in je bed en slaapt.

Je wordt wakker. Nogmaals. Om 11u45. Je beslist dat dit eventueel een aanvaardbaar uur kan zijn om op te staan. Je voet doet pijn. Je herinnert je de ontmoeting tussen je voet en de radiator. Je beslist toch maar even je lenzen in te doen. Je ziet je lakens. Ze zijn betrekkelijk rood. Je krabt even in je haar. Je staat op, je kijkt in de gang. Betrekkelijk veel bloederige voetsporen. Je kijkt naar je voet. Je ziet een gat. Je denkt, hmmm, bedenkelijk.

Het plan om in de tweede persoon schrijven en de aandacht van mezelf af te wenden is ondertussen behoorlijk mislukt, vrees ik. Ok, ik geef het toe, ik draag lenzen en ik ben lomp.

Ik ben nog wat slaperig en herinner me dat Tinne me vertelde dat ze in Spanje geen dokters maken, enkel maar medische centra. Ik stuur haar een berichtje om het adres te vragen, aangezien ze daar zelf al even op bezoek ging omdat haar bronchiën het en masse lieten afweten. Ik herinner me dat Thomas me vertelde dat ze je laten creperen als je je europese gezondheidskaart niet bijhebt. Ik zoek het ding. Ik poets mijn tanden (dokters preferen patienten met gepoetste tanden). Ik bemerk dat wandelen geen optie is. Ik strompel naar de dichtstbijzijnde taxi. Die promt voor mijn neus wordt ingenomen door iemand zonder gat in haar voet. De wereld is niet eerlijk. Tinne belt, ze stelt me ongeveer voor me te vergezellen. Ik grijp het aanbod met beide handen en mijn rechtervoet. Er komt een nieuwe taxi, wiens bestuurder ik vriendelijk verzoek me naar Tinne haar kot te rijden. Hij kijkt me bedenkelijk aan en zegt “es que es muy cerca, hombre !” (betekent zoveel als: kèrel, da’s hier lijk vlakbij). Ik leg hem uit dat ik lomp ben, hij begrijpt. Hij zegt dat ik goede bergschoenen aanheb. Dat hij ook graag in de Pyreneëen gaat wandelen, sinds hij daar eens passeerde, toen ze besneeuwde toppen en neveldampen droegen. Maar misschien wijd ik te veel uit.

Bij Tinnes kot aangekomen bel ik haar (uit haar bed, blijkbaar). Vraag haar koekjes mee te brengen (geen uitstap zonder koekjes). Ze komt gezwind naar buiten met doekjes (ze dacht dat ik aan het doodbloeden was). We strompelen naar het ziekenhuis, tonen de europese gezondheidskaart. Ze roepen mijn naam af, bekijken mijn voet, de snee is behoorlijk kleiner dan ik in gedachten had. Tinne oppert dat ze mijn voet gaan moeten amputeren, tenminste naaien, en ze me zeker gaan tetanusprikken, maar ze koopt me wel koekjes en limonade, overwint haar ochtendhumeur en is veel te lief. Ik prefereer hechtpleisters. Ik krijg een rolstoel en we worden in een wachtkamer geplaceerd.

Vervolgens worden we door de spoedgevallengang gereden waar mensen gezellig staan te keuvelen, mensen zitten te wachten, een oude man gereanimeerd wordt. Bedenkelijk. Ik krijg veel aandacht, van drie of vier vrouwen met witte en groene schorten. Ik leg ze het radiatorverhaal uit. Ze begrijpen enkel het woord ‘verwarming’, en denken waarschijnlijk dat ik een centrale verwarmingsketel op mijn voet gekregen heb. Wij dus naar radiologie, ik weer in de rolstoel. Ontmoeting met een überschattige peuter in een kinderwagen met een buil van vijf centimeter doorsnede op zijn hoofdje. Het kind kijkt me bedenkelijk aan in mijn grote kinderwagen en is nog steeds wat gehersenschud. Radiologie: niks aan het handje. Voetje.

Terug naar de reanimatiegang, weer veel aandacht. Naaien. Verdorie, Tinne gelijk. Tetanusprik, in de poep. Verdorie, Tinne gelijk. Lokale verdoving, joepie. Nog wat zware pijnstillers in het handje, en klaar was kees. Een dikke proficiat voor de Spaanse ziekenhuizen trouwens. Heel erg modern, vriendelijk, en minstens even professioneel als in België. En volledig gratis.

Ten slotte heeft Tinne me in de zetel toegedekt met de voetjes omhoog en me een uitgebreid continentaal ontbijt gevoederd. Bij deze wens ik dus vanzelfsprekend nogmaals mijn grenzeloze dank te betuigen om van een anders mottige dag een vrolijke uitstap te maken. Ik voel me zelfs niet eens genaaid.

Mijn excuses trouwens, om van enkele draadjes in mijn voet een heel avontuur te maken.