[KieKjeS - pieter morlion]

Madrid

Ik maak vooruitgang in mijn blogactiviteit, ik loop maar twee weken meer achter. In feite maar één week, want de laatste 5 dagen heb ik in mijn bed doorgebracht, als gevolg van de dolle tien dagen daarvoor. En veel spannends gebeurt er niet als ik in mijn bed lig. Maar meer daarover in mijn volgende post, anders ga ik een anachronisme worden van mezelf, en het lijkt me nu al moeilijk genoeg om te volgen.

Even voor de duidelijkheid, de annalen, mijn kleinkinderen, en de familie van Erasmussen die blijkbaar mijn blog beginnen te volgen – wat me lichtelijk beangstigt : van 26 tot 28 oktober hebben we het zwijn in de Madrileense bieten gejaagd, van 31 oktober tot 5 november hebben we al liftend de Spaanse autobestuurders veel lol en wenkbrauwgefrons bezorgd. In een slordige 10 dagen hebben we een nog slordigere 1500 kilometer afgelegd, en ondertussen nog 3 dagen redelijk antimobiel de schoolbanken bevolkt. En weinig geslapen. En vervolgens griep opgelopen. Een sterke prestatie, al zeg ik het zelf. Meer info volgt dus.

Even terug in de tijd. De week voor we naar Madrid tripten heeft mijn vader een eendagsblitzbezoek gebracht, kort maar krachtig. Valladolid heeft dan ook maar maximum een halve dag aan bezienswardigheden te bieden, tenzij je nogal gefascineerd bent door stoepstenen tellen, of zo. Een korte kennismaking met de stad, mijn erasmusvrienden en de import van mijn nieuwe vriend stonden op het programma. Mijn nieuwe vriend is een Appel. Hij is wit, klapt open, ziet er gelikt uit, en heeft een dual core processor. We zijn nu al onafscheidelijk. Hij mist wel een beetje de afwezigheid van internet, maar ik ga jullie niet nog eens lastigvallen met mijn internetperikelen. Ik kan wel een kleine vooruitgang melden: we hebben – hou u vast, na amper een vijftigtal dagen – een actieve telefoonlijn. Nu nog 20 dagen wachten en dan kan ik u op uw internet- en skypewenken bedienen. Allen installeren die handel < skype@morlion.net of gewoon pieter.morlion > ! Altijd leuk om je ouders nog eens terug te zien op je vrijwillige verbanning.

Met het vliegtuig dat mijn vader weer naar het land met frieten en zonder regering bracht, kwam Lander naar Valladolid gevlogen. Lander is een maatje uit mijn (vervlogen) computernerdleven. Hij zat twee jaar geleden op Erasmus in Finland, waar ik hem met veel plezier ben gaan bezoeken. Tevens het moment waar mijn liefde voor fotografie begon, met deze foto:

Jammer genoeg is Lander niet gefascineerd door het tellen van stoepstenen. Wat ervoor zorgde dat hij na een halve dag het boeltje hier wel gezien had. Nog meer jammer genoeg voor zijn entertainmentsfactor bleef hij daarna nog meer dan een week. Overdag moet ik me helaas bezighouden met les en siësta, wat ervoor zorgde dat hij waarschijnlijk niet constant de spannendste momenten van zijn leven beleefd heeft. Gelukkig kwam hij onmiddellijk goed overeen met mijn erasmusvriendjes en mijn aimabele kotgenotes, en is hij goed geïnicieerd in het Valladolidiaanse nachtleven.

Lander, door mijn kotgenotes omgeflopt tot fLANDERs, was ook de hoofdreden waarom we naar Madrid trokken. Daar resideert en werkt namelijk zijn jeugdvriend Bart. Die was zo vriendelijk flanders en mij een bed aan te bieden. Waar hij echter niet op gerekend had, was dat we nog drie extra wezens meebrachten, die ook verondersteld werden in zijn appartement te overnachten. (Even tussendoor; aangezien ik in mijn Santanderblogpost ook verhaalde over ons, die nogal halsoverkop, zonder veel waarschuwing en zonder dralen binnenvallen bij quasi wildvreemden om slaapplaats op te eisen, zou u kunnen besluiten dat we in betrekkelijk grote mate onbeschofte clochards zijn. Dat is in grote mate ook zo.)

Bart was echter meer dan goedschiks en bood ons de bedden aan van zijn kotgenoten die het weekeinde in de thuishaard doorbrachten. Daarnaast heeft hij ons ook het hele weekend vergezeld, zelfs in de metro, waar hij een fervent tegenstander van is. Respect. Onze andere gids was Celine, onze Gentse collega, die samen met Hanne, eveneens een Gentse spaans-engelse lotgenote, al goed geïntegreerd is in het nachtleven van Madrid. Ze namen ons op sleeptouw, en zo vielen we zowel vrijdag als zaterdag ongewenst, maar niet geheel onbemind, en nog steeds clochardsgewijs met z’n achten (lander – yolien – mattias – hans – bart – celine – hanne – pieter) op Erasmus-kotfeestjes binnen. Ik heb soms medelijden met de arme Hollander, zijn naam wordt in sterke mate met alcoholexcessen geassocieerd, in mindere mate met het humanistische gedachtegoed. Nu ja, de meeste mensen worden vrolijker van alcoholexcessen dan van het oude testament in het grieks vertalen.

Ik heb mij hier nu al 4639 tekens lang aan een min of meer logische opbouw gehouden, het wordt tijd om daar eens mee te kappen. U dacht dat Spanje, als Europees land, toch behoorlijk ontwikkeld was ? Trek alvast maar uw ogen open en zoek u een zitmeubel: in Spanje vind je nergens paprikachips. U leest het goed, p a p r i k a c h i p s. Een doorsnee Belg zou denken dat paprikachips een mensenrecht zijn. Dat geen enkel land zo achterlijk kan zijn om GEEN paprikachips te importeren. Maar nee. Blauwe zakken, rode zakken, vetvrije zakken, ze bevatten allemaal zout. Ja, zeezout dat wel, grof zout, dat ook, marinezout, nog meer, maar een mens kan behoorlijk balen van duizend soorten zout als hij op zoek is naar een lekker vettige paprika. En neen, daar houdt het niet bij op. Dit land bevat geen appelmoes. Meer nog, spanjolen éten geen appelmoes. Lander en mezelf maakten een voortreffelijke pot appelmoes klaar voor mijn kotgenotes, samen met iets wat voor worst moest doorgaan. Nog zoiets, geen treffelijke worsten in Spanje. En enkel maar rundsgehakt. Mijn kotgenotes volgden het gehele proces met de hoogste graad van argwaan, en besloten dat ze nog nooit zo’n rare tot zich genomen hadden als worst en appelmoes. Maar wel lekker, dat wel. Vormen van beschaving die dit land nog moet ontberen: cursusblokkken. En preparé. En dat leidt ons weer tot het Madridverhaal. Vrijdagnacht, lees zaterdagochtend, geschiedde een wonder.

Het ging als volgt. Madrid, een stad met waarschijnlijk meer inwoners dan heel België samen, weigert nog eten te verschaffen aan hongerige burgers na een uur of 3 in de ochtend. In Gent, een stad met veel minder inwoners dan heel Spanje samen, kun je op ieder uur van dag pita eten, in de Overpoort. En frieten, bij Julien. En broodjes, in ’t Hoekske. In Madrid dus niet. Gelukkig logeerden we bij een geweldige gastheer. Thuisgekomen schaarden we ons rond de keukentafel, alwaar hij gehakt uit de diepvries haalde en aan de microgolf toevertrouwde. Een beetje eigenaardig, maar iedereen heeft zo zijn nachtelijke rituelen. Wij dus maar afwachten. Vervolgens toverde hij een zak tevoorschijn die een wansmakelijk goedje bevatte. En pas op, nu volgt de voltooiing van het wonder. Als een volleerd keurslager mengde hij het gehakt met de rare substantie. We trokken ons ietwat terug in onze schulp, want dit kon niet goed komen. Maar ! Na luttele ogenblikken verscheen er .. Preparé ! Het geheim van de keurslager ontsluierd, hoezee. Een mens die permanent in een achtergesteld land resideert moet uiteraard McGyvergewijs zelf zijn basisvoedsel kunnen produceren, anders overleef je het niet. Zelden Yolien zo gelukkig gezien trouwens. En nog nooit een halve kilogram preparé zo snel zien verdwijnen.

De volgende dag hebben we het Reina Sofia met een bezoek vereerd. Dat museum is een van Europa’s meest vooraanstaande visvijvers voor liefhebbers van moderne kunst. En beslist de moeite waard. Vooral tijdens het weekend, dan is het absoluut en helemaal gratis. Het Reina Sofia herbergt trouwens al meer dan 30 jaar de befaamde ‘Guernica’ van Picasso (de schilder wilde niet dat het doek onder een dicatoriaal regime in Spanje verbleef, en het werd dus maar na de dood van Franco van New York naar Madrid verscheept). Enkel jammer dat je er geen foto’s mag maken. Wat we uiteraard wél deden. De een al subtieler dan de ander. Het gebruiken van de flits valt niet meer onder de noemer subtiel. Dat vonden de talrijke bewakers ook.

’s Nachts verdwaalden we weer in de straten, met een betrekkelijk totaal niet productieve zondag tot gevolg. Gelukkig heeft Madrid voor elk wat wils. Katerige erasmusstudenten misstaan bijvoorbeeld helemaal niet in het Retiropark, een gigantisch stuk Madrid, waar gigantisch veel mensen helemaal niks liggen te doen. Een kolfje naar onze hand. We hebben ons voor beperkte duur een huurboot aangeschaft, een wijs besluit. Toen ons ter ore kwam dat het winteruur ingetreden was, besloten we nog een uur langer rond te dobberen in onze roeiboot. Wijs besluit, efficiënt tijdsgebruik wordt fel overschat.

Om onze gastheer te bedanken voor zijn zachte bedden, enorme gastvrijheid en uiteraard, de preparé waren we op zoek naar een licht-educatief geschenk dat hij nuttig zou kunnen gebruiken met zijn kotgenoten. Dan denkt een mens uiteraard direct aan 90 blikken derbypils. Of de Spaanse variant; 90 blikken Dia-bier. Spanjaarden zijn blijkbaar niet vertrouwd met het transporteren van grote hoeveelheden gerstenat, getuige de meewarige blikken. Of de ronduit verontwaardigde gezichtsuitdrukkingen van de bewoners toen we besloten een korte fotosessie te houden in de hal van Bart zijn appartementsgebouw, ter promotie van het Dia-bier.

Traditiegewijs slaagden we er in onze bus net weer niet te missen. En dat onder de goedkeurende blik van Celine, die speciaal een heel eind naar het busstation gereisd was om ons uit te zwaaien. Waarvoor dank ! En steeds welkom in Valladolid, stad met misschien minder musea dan Madrid, maar met stellig meer stoepsteentellers !