[KieKjeS - pieter morlion]

Hoe ik NIET naar Porto ging.

Deze post komt met drie weken vertraging. Ondertussen tripten we ook al naar Madrid, en deze week spelen we van woensdag tot zondag het grote autostop-naar-santiago-de-compostella spel. Meer getuigenissen van hilariteit, veel bezoek, afzien en erasmus-is-altijd-een-beetje vakantie , volgen uiteraard.

Het leven van een erasmusstudent is hard. Getuige het feit dat ongeveer iedereen, inclusief mezelf, hier vorige week nogal koortsig en uitgeput ronddoolde. Reden: feestjes. Les. En vooral de combinatie van beide. Dat er nog niemand stierf, hebben we vooral aan hét Spaanse exportproduct te danken: niet paella. Niet Chorizo. Niet tapas. Niet stierengevechten. Niet wijn. Niet tortilla. Niet appelsienen, en zeker niet Sinterklaas. (Enige research onder spanjaarders weerlegde de algemeen verspreide theorie in België dat de sint in Spanje woont. Niks van, nog nooit van gehoord zelfs, geen geschenkjes op 6 december, wel vakantie, wat op zichzelf al een mooi geschenk is). Dé uitvinding van Spanje is dus wel, mijn beste vriend, de Siësta.

Even schetsen hoe een gemiddelde dag er hier uitziet. Om 9u opstaan. Douchen, om de week vloeken omdat het gas op is, en de douche bijgevolg ijskoud. Vlug thee zetten. Thee half opdrinken omdat er geen tijd genoeg meer is. Yolien haar gsm laten rinkelen. Voor Yolien haar deur gaan staan. 5 a 10 minuten wachten tot Yolien naar buitenkomt met de woorden sorry, ik heb me overslapen. Naar school wandelen. Klagen dat je moe bent. 10 uur, Les nemen, 50 minuten. Koffiekoek knabbelen en café con leche drinken in de cafetaria, en iedere dag een andere prijs betalen, eigenaardig. Tweede les doormaken. Terug naar huis wandelen met Yolien – ze woont in de straat naast me – vrolijk zijn omdat er bijna geslapen mag worden. Iets eten op kot. Bed omhelzen, er vervolgens ongeveer twee en een half uur innig mee verenigd zijn. Een uur of 5, opstaan, een beetje weinig efficiënt bezig zijn: inkopen doen, truien laten krimpen in de wasmachine, internet gaan stelen, op het strand gaan liggen, terrasje doen, notities fatsoeneren, blogposten schrijven, pannenkoeken bakken of foto’s bewerken. 19u30, yolien haar gsm laten rinkelen, langsgaan, schoolgaan van 20 tot 21u. Eten a/ met kotgenoten die het fantastische systeem hanteren elk om beurt een schotel van eigen land te bereiden b/ met veel te veel Belgen in een veel te kleine kamer gamba’s maken. Daarna: ietwat alcoholische substanties introduceren om in de stemming te komen. Vervolgens: fiesta loca. Ten slotte: vloeken omdat het te laat is, en er te weinig slaap overblijft. Om 9u opstaan en blij zijn dat je binnenkort weer mag slapen. Conclusie: bitter weinig efficiëntie alhier.

Dat is echter in het geheel niet mijn schuld. Spanje is gewoon absolùùt niet efficiënt. Neem bijvoorbeeld het voornemen om naar Porto te gaan. We waren met 10, we hadden enthousiasme, we hadden slaapplaats, we hadden vervoer. Dachten we.

Dat was buiten de Spaanse zondags- en feestdagenmentaliteit gerekend. Op zondag en feestdagen is hier niks open. Maar dan ook niks. En ze kunnen zelfs met terugwerkende kracht de avond voordien huurauto’s annuleren die nochtans heel de week bevestigd waren. Vrijdag gepland vetrek, donderdagavond annulatie. Geen Porto dus.

Donderdagvond / nacht: zoals dagelijks / nachtelijks bijeenkomst der Belgen in een kroeg. Weekendplanloos. Bijna iedereen gaat ‘s anderendaags naar Zaragoza om aldaar ietwat geïntoxiceerd de jaarlijkse feesten mee te maken. Veel te veel volk, en daarenboven absoluut gen slaapplaats maken dat plan niet zo aantrekkelijk. Nele wil echter naar de zee gaan, en Yolien gaat haar volgen. Ondanks hun voornemen om met z’n tweetjes über-quality time samen door te brengen in Santander, staan ze me toe hen te vergezellen. Om 3u ’s nachts telefoon van Mattias. Hij gaat ook mee. En we moeten om 7u30 opstaan, de ochtendtrein kost aanzienlijk minder.

Vrijdagochtend. Wél veel vroeg opstaan, géén Mattias. Als compensatie heeft hij wel slaapplaats geregeld bij zijn vriend, Yuricordi. Wij naar het Station. Naar Santander. This train stops in every station. En het zijn verdorie veel stations. Na een goede drie uur. Uitstappen. Ontgoocheling. Fuckin’ lelijke stad. Op zoek gaan naar eten. Ontgoocheling. Fuckin’ weinig om te eten op een feestdag, fuckin’ duur.

Maar toen. Het Santander-Scharniermoment. Het aanschouwen van de Atlantische Oceaan. Mijn Vriend. Onze Vriend. Santander is prachtig (zolang je maar op het strand blijft). Om ons trippersimago eer aan te doen, gebruik maken van de gratis stadsfietsen om naar yuricordi te peddelen. Tof initiatief.

Aankomen bij yuricordi. Beetje angst. Binnenvallen om een weekend te slapen bij een bijna-wildvreemde valt namelijk net buiten het bereik van iedere etiquette-handboek.

Maar. Geen probleem. Na dertig minuten yuricordi is het alsof we al jaren yuricordy’en. Veel te sympathiek, veel berusting, superlekkere matrassen. Enige nadeel: hij die zonder voorkennis naar Spanje gaat, spreekt beter Spaans dan zij die reeds twee jaar Spaanse taal- en letterkunde studeren. Met te veel koorts tegelijk met Nele 14 uur in bed kruipen terwijl Yolien gaat santanderen met yuricordi.

Santander. In de blakende zon het strand kussen, de Atlantische Oceaan omhelzen, dutten op het strand, overspoeld worden door atlantisch hoge golven, strandwandelingen doen. En dat terwijl in België de bladeren bruin van de bomen dwarrelen. Een toeristische boottocht maken bij zonsondergang en hevige golven. Prachtige zeelandschappen en zeilbootjes. Gaan winkelen. Yolien in de winkelkar stoppen. Van dementje spelen. Chicons In Hespe klaarmaken voor yuricodi. Post vatten op het santanderiaanse plein waar alle studenten met flessen drank verzamelen om de nacht door te komen. Zich amuseren. De Santanderiaanse Mount Everest oversteken – een mens zou zich gaan afvragen waarom ze een veel te hoge berg middenin een stad bouwen. Nele die fase 5 bereikt (voor nachtelijk en feestelijk fotomateriaal – waar mijn camera allergisch voor is – zie het uitgebreide fotoarchief van yolien, voorlopig nog nergens te bezichtigen, behalve in Valladolid, calle ibanisteria). Moemaartevreden gaan slapen.

De hele stad doorwandelen. This train stops in every station. Als sardienen in een blik in ieder station stoppen. Goed slapen.

U, internetpassant die deze nogal saaie – ik denk dat het autostop-naar-santander-verslag ietwat meer hilarische gebeurtenissen zal bevatten, maar ik kan dat helaas nog niet bevestigen, aangezien de feiten nog niet plaatsgegrepen hebben - blogpost doorzwoegd heeft, merkte al opgelucht op dat ik nog geen excuses aanhaalde om vriendelijk mailende Belgen terug te e-posten (dood aan alle puristen). Wel, helaas.

Nogmaals mijn excuses aan alle mensen die op antwoord wachten. Na ongeveer 30 dagen wachen op godinternet, kwam het bij me op dat onze internetloosheid misschien toch niet aan de dichtbijheid van Afrika ligt. Vooral toen ik merkte dat iedereen al eeuwen internet heeft. Anneleen slaagde er zelfs in om al twee maal internet te hebben op twee verschillende koten. Mijn vermoeden werd bevestigd toen ik daarjuist een brief in de bus vond, afkomstig van telefonica de espana. Gericht aan een fanse studente die hier vorig jaar logeerde. Bevattende: een factuur om achterstallige betalingen te innen van enkele honderden euro’s. Misschien geven ze hier geen internetaire prioriteit aan appartementen met achterstallige rekeningen. En misschien hebben ze ook een beetje gelijk. Wat verklaart waarom onze pogingen om via ADSL het wereldwarrige web onveilig te maken allemaal vergeefs zijn. En wat verklaart waarom we straks internet gaan aanvragen bij de Spaanse versie van telenet. En wat verklaart waarom ik in de loop van volgende week zonder niet-terugmail-excuses zal vallen.