GRANADA.

eerst en vooral: bedankt aan iedereen op het thuisfront voor de lieve mailtjes en berichtjes ! Ten tweede: mijn excuses aan het thuisfront voor het niet beantwoordenvan de lieve mailtjes en berichtjes ! Ik dacht dat ik na de drukke laatste maand thuis, hier een zee van tijd zou hebben om wat onder een palmboom te gaan liggen en kokosnoten leeg te zuigen. Niet dus. Maar ik beloof plechtig op mijn communiezieltje - in korte broek met schattig hemdje - dat ik ze allemaal zal beantwoorden ! Gelieve wel nog een veertiental dagen geduld te hebben, want /Spanjaarden/ en /internet verkopen/ is een uitstekende combinatie. Maar /Spanjaarden/ en /internet leggen/ combineren als /bart de wever/ en /structuur/.

maar goed, even to the point nu. De voorbije dagen - van dinsdagochtend tot deze avond - zijn we naar Granada geweest. We, dat zijn ikzelf en mijn /compañeros de camino/, van links naar rechts: Annelenita [klasgenote in Gent], El Tío Hans [halve klasgenoot in Gent, vrij vertaald als The Hans Dude], Marlies en Nicky [vertaalsters-tolksters uit Antwerpen]. We hebben onszelf in een überschattige, nog naar fabriek geurende, citroen C3 geperst en vatten de 660 kilometer lange tocht naar het zuiden van het land aan. Enkele vlugge onderwegbemerkingen: 660 kilometers zien er minder lang uit op een kaart dan in het echt / in Spanje zijn er veel bergen / Een citroen C3 is geen berggeit / de ring rond Madrid is aangelegd door scheve sadisten met een overschot aan beton / de spanjaarden rijden alsof ze dringend een excuus zoeken om een nieuwe auto te kopen / autostrades bevatten haarspeldbochten en ronde punten / alle flitspalen staan hier netjes vooraf aangeduid / Valle de los caídos is interessant om te bezoeken, ik moet dringend nog eens de informatie errond opzoeken (zie achtergrond foto Anneleen).

de jeugdherberg van Granada werd even onze nieuwe thuis, die we - wegens oververmoeid - snel opzochten na een bezoek aan de lokale Chinees - ja, inderdaad, je moet helemaal naar het land van de paella reizen om dan chinees te eten. Woensdag hebben we gigantisch veel gewandeld. Onder meer door het albayzin - een soort gigantisch Patershol (voor onwetenden, tip: Gent) tegen een bergflank - en het gehele stadscentrum. Maar het was verdorie de moeite. Na het vallen van de avond en het klimmen van de honger hebben we hét gerucht- je krijgt gratis tapas bij een drankje in Granada - met veel plezier aan de realiteit getoetst, én waar bevonden. Tine, nicht van Steven en Boulie The Bol, halve klasgenote en erasmussende te Granada, is ons komen vervoegen samen met haar vriend.

extreem oplettende lezers - ik vermoed niet dat ik die heb - hadden reeds opgemerkt dat ik Granada in februari al met een jarenlange pieterkater opzadelde. Dat is waar. Máár: a/ het is meestal niet de plaats die het verschil maakt, maar je reisgezellen. In beide gevallen dik in orde bevonden trouwens [met het kleine verschil dat in het bijzijn van drie schoonheiden alle lompe granadese mannelijke bakkes openvallen en je nooit moet wachten aan een zebrapad] b/ een stad ziet er helemaal anders uit in de zomer dan in de winter, en c/ ik had de grottenwoningen - Sacramonte - nog niet gezien (en nu nog steeds niet. soit. In Spaanse gsm’s kun je wel een alarm instellen, maar het gaat gewoon niet af). Aangezien ik samen met Korneel nogal katergewijs het Alhambra in februari al bezocht had, vond ik het niet nodig dat zalige, extreem uitgestrekte stukje UNESCO erfgoed nog eens te bezoeken. Tío Hans en Anneleen daarentegen wel. En ze zullen het geweten hebben. Aangezien er dagelijks duizenden toeristen het Alhambra willen bezoeken, moet je reeds lang op voorhand tickets boeken. Wat wij / zij uiteraard! niet gedaan hadden. Enige optie die overblijft: elke dag verkopen ze 2000 tickets aan de mensen die het vroegst opdagen. Gevolg: Hans en Anneleen om 06u30 uit hun nest. Respect.

de terugweg verliep gesmeerd tot Madrid, deze keer ronde punten en haarspeldbochten vermijdend. Daarna: Madrid + spitsuur + geflipte spanjaarden + de ring in de verkeerde richting volgen = chaos. Hans + kaart = redding. Tussendoor nog een noot aan mezelf: hang nooit de voedselheld uit. Zeker niet als de serveerster je vraagt of je wel weet dat je varkensoren besteld hebt. Noot aan de wereld: eet nooit varkensoren. Ten slotte hebben we onze citroen, alias bolleke, netjes weer te slapen gezet bij het verhuurbedrijf en tevreden Valladolid bevolkt.

Morgen gaan we uitzoeken welke vakken we moeten volgen. Maandag start het schooljaar hier, en het zou uiteraard handig zijn op te staan voor de juiste lessen. Morgenavond is er hier een groot erasmus-begin-van-het-schooljaar-feest georganiseerd door de universiteit. Met 850 erasmussers kan dat niet anders dan fout aflopen. U hoort er nog van.

Noot aan allen die me proberen te bellen: gelieve met een VASTE LIJN mijn spaanse GSM te laten rinkelen: 0034 655330000. Dan bel ik je terug, er bestaan hier speciale kaarten om betrekkelijk goedkoop naar alle vaste lijnen in Europa te bellen.