[KieKjeS - pieter morlion]

Dranouter aan Zee - Vaya con Dios

Ik was behoorlijk verslingerd aan deze groep. Hun muziek klinkt op CD bijzonder gepassioneerd, de teksten zijn raak geschreven en als je ‘m in je cassettespeler duwt (natuurlijk die CD niet), krijg je een instant-zomer-gevoel op de snelweg.

Vaya con Dios was dan ook één van die groepen die op mijn must-have lijstje staan om foto’s van te nemen. Maar helaas ! Wat een ontgoocheling ! De muzikanten zijn getalenteerd, maar er wordt geen beetje geleefd op dat podium, het klinkt goed, maar er is geen greintje passie aanwezig. Alles gebeurt binnen de lijntjes, niemand beweegt zijn pink als dat niet in het script staat.

En Dani Klein dan. Ik vond het een grote madam. Mijn kloten. Echt. Ze gedraagt zich als een zatte koe op een pensenkermis. Ik hoop dat ze zat was. Met bindteksten in het vuilste dialect ooit als “zeg, jullie hier vanvoor, jullie moeten een beetje stil zijn hé, wij zijn hier aan het zingen, als jullie willen praten, dan moeten jullie maar naar buitengaan” (op kleuterjuffrouwtoon) of “dit is ons laatste liedje, want daarna moeten jullie allemaal dodo gaan doen hé, dodo doen” (modus zo-spreek-je-zelfs-niet-tegen-de-domste-sul) of “zo’n tenten doen me altijd een beetje denken aan de tijd dat we met arbeid adelt op zo’n dingen speelden” (modus ik-ben-een-haitaine-seut-met-frans-accent-en-jullie-zijn-belachelijke-marginalen). Een goede stem, die heeft ze zeker en vast, maar de muziek bevatte geen greintje emoties. Ik weiger dan ook te geloven dat zij de Vaya con dios teksten (de niet-covers) zelf geschreven heeft. Het is een ongelofelijk oppervlakkige koe, en ik ben dan ook halverwege het optreden weggelopen, iets wat ik normaal nooit doe.