[KieKjeS - pieter morlion]

Dankuwel, postbode !

Postbodes moeten niet alleen door weer en wind slenteren met hun fiets aan de hand. Postbodes moeten niet alleen postpakketten door te smalle brievenbussen persen. Postbodes moeten niet alleen koekjes krijgen met kerstmis. Postbodes hebben ook af te rekenen met prutsers, met verstrooiden, met klungelaars.

En dat laatste heeft dan weer betrekking op mij. Dat ik meestal nogal wat verstrooidheid en structurele wanorde aan de dag leg hoef ik u waarschijnlijk niet te vertellen. Dat ik daar ongeveer al mee leven leren heb, is een pure noodzaak. Gaan tennissen zonder tennisracket, een openboekexamen bezoeken zonder boek, op reis gaan zonder sokken en me altijd 50 kilometer van mijn sleutels bevinden worden tegenwoordig meestal op een gelaten grijns of een verlaten slag tegen het voorhoofd onthaald. Maar helaas heeft mijn anarchistische inborst ook nadelige gevolgen voor anderen. Zij die met mij bed, luchtmatras of canapé moeten delen als mijn kotsleutels op kot zijn, maar ik minder, bijvoorbeeld.

Ook postbodes moeten het ontgelden. Niet opzettelijk hoor, ik zie ze graag ! Het postbodeschap is nog één van die late uitbloeiers van een reeks aan prachtige overheidsbedrijven, waar een nostalgisch imago en ongeveer alles belangrijker is dan dodelijke efficiëntie. Maar ik maak het hun werknemers soms nogal lastig. Mijn kaartjes vanuit New York zijn een op de top gedreven voorbeeld.

Ik zond geen postkaarten, maar verjaardagskaarten, want de postkaarten zijn lelijk daar, net zoals vele van de inwoners. Mijn laattijdigheid om een postbus te vinden was het eerste probleem. De eveneens wat nonchalante hotelbediende - dat nonchalante zal blijken omdat ze 14 dagen wacht om mijn kaarten te posten - neemt ze vriendelijk aan en belooft mijn enveloppes netjes te posten.

De kaarten waren met 4:

- kaart 1 had ik vergeten te posten. Dat zag ik toen ik in zaventem was. Helaas had ik er al een amerikaanse postzegel opgeplakt, dus zat ik met een soort van compabiliteitsprobleem. Ik heb de kaart dan maar in België gepost, als wijze van experiment. Deze kaart is uiteindelijk als eerste aangekomen, 4 dagen na mijn aankomst in België. Dank u, postbode (ook al betaalde ik je amerikaanse collega voor jouw werk)

- de bestemmeling van kaart 2 z’n adres wist ik niet, dus ik heb het in amerika even opgezocht op 1207.be. Deze kaart is, buiten de hotelbediendevertraging, netjes aangekomen, 16 dagen na mijn aankomst in België

- kaart nummer 3 - zie foto - was gelukkiger. Ik wist de naam, adres en al die andere toestanden netjes uit het hoofd. De spellingsinconsequentie van Gentse straatnamen heeft me evenwel parten gespeeld. De kaart moest naar de Uylkensstraat, tenminste, dat dacht ik. Aangezien iedereen tegenwoordig zich voor het verkleinwoord “uil” van “uiltje” bedient, en niet van “Uylkens”, dacht ik dat de “Uy” ook wel op zijn Uylenspieghels zou gespeld zijn niet dus. Postsorteercentrum Gent X herkende in mijn verkeerdelijke “Uylkensstraat” dus niet het correcte “Uilkensstraat”. Waarschijnlijk omdat het zo’n grote stad is, niet iedereen kan alle straatnamen kennen, natuurlijk. Dus is de postkaart heel wat weg en weer gezworven, overal van stempels voorzien, en vandaag in mijn bus beland. Ondertussen al 3 van de 4 aangekomen !

- van kaart nummer 4 wist ik het adres, maar niet het juiste huisnummer. Aangezien het huis aan het begin van de straat staat, heb ik er maar nummer 1 van gemaakt. Helaas moest dat dus nummer 2 zijn. Ik heb dat gelukkig tijdig ingezien, en een week na mijn aankomst in België een brief geschreven aan de bewoners van nummer 1; of ze zo goed zouden willen zijn mijn postkaart, als hij aankwam, bij nummer 2 te droppen. De kaart moet is waarschijnlijk aangekomen, maar bewoners nummer 1 werken blijkbaar niet echt mee.

Achteraf begrijp ik eigenlijk ook niet helemaal goed waarom ik hier over postkaarten begin. Het zal wel aan de verhoogde blokdruk liggen waarschijnlijk.